12. Ομολογία

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 01.08.18 ]

Άλλοτε πάλι έρχονται και με πιάνουν οι απελπισίες μου. Εντελώς απροειδοποίητα. Με το ίδιο ακριβώς χρώμα που έχει η πλήξη απ’ όλα τα άπραγα Σαββατοκύριακα της ζωής μου, μαζί μ’ όσα γαμώτο έπνιξα για όλα τα εργαζόμενα Σαββατοκύριακα της ζωής μου. Και λέω από μέσα μου, αυτό είναι. Ως εδώ και μη παρέκει. Με όρκο το δηλώνω. Ότι δεν πάει άλλο. Ήρθε η ώρα να αφήσω στην άκρη τις μαλακίες και να σοβαρευτώ επιτέλους.

Εννοώ, να κατεβάσω τα μάτια απ’ τους σοβάδες του τοίχου, να διακόψω τις φιλοσοφικές συζητήσεις με τον καρδιογράφο, να φιλιώσω με το κομοδίνο, να πάψω να μετράω κόκκους σκόνης, να δείξω την δέουσα εμπιστοσύνη στους θεράποντες ιατρούς και να εγκαταλείψω οριστικά την ιδέα της απόδρασης απ’ τον θάλαμο της νοσηλείας μου, μπας και συνειδητοποιήσω πόσο κρίσιμη είναι η κατάστασή μου, προκειμένου είτε να λάβω τις προφυλάξεις μου είτε να προετοιμαστώ ψυχολογικά για το μοιραίο, όπως δηλαδή θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στη θέση μου.

Ωραία λοιπόν ας πούμε ότι τη συνειδητοποιώ. Δεν χρειάζεται άλλωστε μεγάλη ευφυΐα ή εξειδικευμένες γνώσεις ιατρικής ή επίσημα δελτία τύπου για να καταλάβω ότι: εδώ και κάμποσα χρόνια, ακριβέστερα εδώ και μια ολόκληρη ζωή, είμαι οριζοντιοποιημένος σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι με μια καλπάζουσα εγκεφαλίτιδα που ανθίσταται στην ακολουθούμενη θεραπευτική αγωγή και κερδίζει πόντο πόντο τον έλεγχο πάνω στο κορμί μου –φοβάμαι δε ότι έχει αρχίσει να κερδίζει τον έλεγχο και πάνω στο μυαλό μου– πράγμα που σημαίνει σχεδόν ολοκληρωτική παράλυση.

Ας υποθέσουμε μάλιστα ότι εγκαταλείπω κάθε ψευδαίσθηση σωτηρίας και προχωρώ ακόμη παραπέρα. Ομολογώ τη σοβαρότητα της κατάστασης και προσπαθώ να εξοικειωθώ με την ιδέα του θανάτου, σπεύδω μάλιστα να κάνω τον απολογισμό της ζωής μου και να προβώ, όπως θα ήταν πρέπον για την προοδευτική πολιτική συνείδηση και τη βαθιά ανθρωπιστική παιδεία μου σε μια γενναιόδωρη χειρονομία κοινωνικής υπευθυνότητας, συντάσσοντας για παράδειγμα έναν εμπειρικό οδηγό συμβουλών για την πρόληψη της εγκεφαλίτιδας του τύπου «Δέκα τρόποι για να αποφύγετε την εγκεφαλίτιδα» ή συμπυκνώνοντας σε μια αλληγορική νουβέλα με τίτλο «Έξοδα Νοσηλείας» τη διδακτική εμπειρία που αποκόμισα ή ανακοινώνοντας την απόφασή μου να γίνω δωρητής οργάνων.

Στην πραγματικότητα, τίποτα το καινούριο δεν υπάρχει σ’ όλα αυτά. Αφού εδώ και τόση ώρα το ίδιο ακριβώς κάνω. Εννοώ: Ομολογώ. Συμφιλιώνομαι. Διατυπώνω τον απολογισμό μου. Και πάνω απ’ όλα, προβαίνω σε χειρονομίες.

Μ’ έναν άλλον βέβαια τρόπο. Ηθελημένα σκοτεινό, μελετημένα αμφίσημο και έντεχνα υπαινικτικό, ώστε να λειάνω μες στην ασάφεια και τη σύγχυση τις πιο αιχμηρές αλήθειες μου και να δώσω μια τρόπον τινά αισθητική διέξοδο στις φωνές που βοούν και οδύρονται μες στο μυαλό μου. Ας τα πάρω όμως απ’ την αρχή, ένα προς ένα, για να πω τα πράγματα με το όνομά τους. Λέω, λοιπόν.

Ομολογώ. Ότι εδώ και σαράντα πέντε χρόνια οι σκέψεις, οι επιθυμίες και οι ανάγκες μου πνίγονται μες στην αποξηραμένη Κάρλα του κορμιού μου και ότι, τελικά, οι αριθμοί δεν είναι και τόσο άπειροι, όπως μας δίδασκαν τα βιβλία των μαθηματικών, όπως μου μάθαινε η κυρία Ευδοξία στις πρώτες τάξεις του δημοτικού και όπως με διαβεβαίωνε η μαμά μου κάθε φορά που με έπιαναν οι ίδιοι ανεξήγητοι φόβοι τα πιο κρύα βράδια του χειμώνα, αφού στα καλά καθούμενα μπορεί να κολλήσουν σε ένα γρατσουνισμένο track ή να σβήσουνε σε μια ηλεκτρονική οθόνη ή να διακόψουν πάνω σ’ ένα νοσοκομειακό κρεβάτι την αριθμητική πράξη της πρόσθεσης. 

Συμφιλιώνομαι. Με ό,τι έχω ήδη συμφιλιωθεί από εκείνο το απόγευμα στον κατασκότεινο ξενώνα του πατρικού μου προπληρώνοντας τα ναύλα για τον αεριωθούμενο αραμπά του θειου μου του Αβράμη και κατοχυρώνοντας την πιο πρόσφατη θέση στο άδειο κάδρο του τοίχου, με δύο μόνο λεπτομέρειες να εκκρεμούν όσον αφορά τη σπορ ή επίσημη αμφίεση που θα επιλέξω και την σοβαρή ή παιγνιώδη πόζα που θα πάρω κατά την τελευταία φωτογράφιση.

Κάνω τον απολογισμό μου. Οργανώνω παραγωγικό συλλογισμό ξεκινώντας απ’ τη μείζονα προκείμενη των ιδιωτικών κινηματογραφικών προβολών και προσκομίζω σαν τεκμήριο τις ηθελημένες παραισθήσεις μου, για να καταλήξω στο αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα ότι η φιλική συμμετοχή που μέχρι τώρα είχα στο ριάλιτι της ζωής μου δεν ήταν με την ιδιότητα ούτε του πρωταγωνιστή, όπως ήλπιζα, ούτε του κομπάρσου, όπως φοβόμουνα, αλλά μόνο του απλού θεατή, που τόσο πολύ απεχθανόμουνα.

Προβαίνω στη χειρονομία μου. Ανακοινώνω την απόφασή μου να δωρίσω όλα τα όργανά μου για νοσοκομειακή χρήση, αλλά δεδομένης της παράλυσης αμφιβάλλω αν θα γίνουνε δεκτά με ενθουσιασμό απ’ την ιατρική κοινότητα, εξόν απ’ το αεικίνητο γεννητικό μου μόριο που μπορεί να μην επιδέχεται επιστημονικές επιφυλάξεις, αλλά καμία αρχή κοινωνικής υπευθυνότητας δεν πρόκειται να με υποχρεώσει να το αποχωριστώ και εξόν απ’ τον εξελιγμένο εγκέφαλό μου με τις δαιδαλώδεις σαν βαθιές ουλές και ανεπούλωτα τραύματα αυλακώσεις που πολύ θα χαιρόμουν να τον δω εγκατεστημένο σ’ ένα άλλο κρανίο, έστω και αν ο λήπτης του μοσχεύματος δεν θα έπρεπε να νιώθει και τόσο ευτυχής απ’ την εξέλιξη αυτή, δεδομένης της εγκεφαλίτιδάς μου.

Αλλά αν έτσι έχουν τα πράγματα, αναρωτιέμαι τι σκατά μένει για να δώσω.