Των Απόκρεων

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 29.02.20 ]

Ντυνόμασταν καμπόιδες ή Ινδιάνοι, αθίγγανοι ή παππάδες, γυναίκες ή ζητιάνοι με ό,τι διαθέσιμο υπήρχε, δηλαδή τα παλιόρουχα του πατέρα, ένα σάλι απ’ τη γιαγιά, τη ρόμπα της θείας, αληθινά φτερά κότας κτλ. Μπουλούκια μπουλούκια χορεύαμε στους δρόμους, κοροϊδεύαμε τους μεγάλους, πιάναμε απ’ το χέρι τα κορίτσια, λέγαμε σόκιν ανέκδοτα. Την τελευταία νύχτα το ’χαμε συνήθειο να κοιμόμαστε μεταμφιεσμένοι για να ’ναι αλλιώτικα τα όνειρά μας. Καθαρά Δευτέρα σηκώναμε ψηλά χαρταετούς, αλλά με το έμπα της σαρακοστής πιάναμε, θέλοντας και μη, νηστεία. Από κει και πέρα αρχινούσε ο φόβος της εξομολόγησης, είχαμε τα διαβάσματα, πηγαίναμε και στα χωράφια.