Ο Τραμπ και η τακτική του απρόβλεπτου

[ ARti news / Κόσμος / 12.04.18 ]

Θέτει κανείς το λογικό ερώτημα «ποιος ωφελείται από τη χρήση τοξικών χημικών αερίων στη Συρία;» και αμέσως καταρρίπτεται το επιχείρημα ότι αυτός είναι ο Άσαντ, καθώς ήδη έχει καταλάβει τη Γούτα και δεν έχει λόγο να κάνει χρήση. Αντίθετα, έχουν όφελος αυτοί που θέλουν να εκθέσουν τον πρόεδρο της Συρίας στην παγκόσμια κοινή γνώμη και να προκαλέσουν μία μείζονα στρατιωτική επέμβαση εναντίον του. Κι αυτοί είναι οι αντικυβερνητικοί αντάρτες, δηλαδή οι ΗΠΑ και οι λοιποί ατλαντιστές, που δεν κατάφεραν την πτώση του Άσαντ. Κάνουν, λοιπόν, ότι έκαναν πέρυσι τέτοιο καιρό στο Ιντλίμπ και ύστερα στο Χαλέπι. Ήδη από τις 5 Μαρτίου ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε στη Γούτα εργαστήριο δημιουργίας τοξικών χημικών αερίων, που ανήκε στους αντάρτες. Αλλά αυτό δεν το έμαθε κανείς, γιατί κανένα πρακτορείο ειδήσεων δεν το μετέδωσε.

Πως απαντά, όμως, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στο λογικό ερώτημα του «ποιος ωφελείται» από τη χρήση τοξικών αερίων στη Συρία; Καταφεύγοντας σε μία ψυχιατρικής φύσης εξήγηση σύμφωνα με την οποία ο Άσαντ είναι «ζώο που απολαμβάνει να σκοτώνει»! Ο Άσαντ λοιπόν είναι ένας τρελός, ένας αυταρχικός δικτάτορας, ένας διεστραμμένος Ηρώδης! Η τακτική αυτή παραπέμπει στη λεγόμενη "δαιμονοποίηση" του αντιπάλου, που έχει εφαρμοστεί για τον Σαντάμ Χουσεΐν, τον Μιλόσεβιτς, τον Καντάφι κ.ά.. Όμως "τρελός" φαίνεται και ο Τραμπ! Έτσι, η κοινή γνώμη διαμορφώνει την εντύπωση ότι μπλέξαμε με... τρελούς. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού. Πίσω από την "τρέλα" κρύβονται καλά υπολογισμένα συμφέροντα και τακτικές. Την «λογική ανορθολογικότητα», ή αλλιώς τη «θεωρία του τρελού», την εφάρμοσαν πρώτοι οι Ρ. Νίξον-Χ. Κίσινγκερ εναντίον του Βιετνάμ(και ουσιαστικά κατά της τότε Σοβιετικής Ένωσης). Σχεδιασμένη από τον Ρίτσαρντ Νίξον και τον σύμβουλό του Χένρι Κίσινγκερ στη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, «η θεωρία του τρελού» είχε ως στόχο να καταστήσει απρόβλεπτη, παράλογη και ρευστή τη στάση των ΗΠΑ έτσι ώστε να αναγκάσει τον αντίπαλο να διαπραγματευτεί. Η τακτική αυτή θα μπορούσε να ταιριάζει απόλυτα στο νέο αμερικανικό πρόεδρο (και τον σύμβουλό του, που είναι ο εφευρέτης της τακτικής, ο Χ. Κίσινγκερ), καθώς αυξάνει την επίδραση της έκπληξης και του απρόβλεπτου στην γεωπολιτική σκακιέρα.

Όχι, ο Τραμπ δεν είναι τρελός, ούτε απρόβλεπτος. Ή καλύτερα, είναι τόσο «τρελός» όσο και ο Τζορτζ Μπους τζούνιορ και άλλοι πρόεδροι των ΗΠΑ. Μόνο που πίσω από την «τρέλα» κρύβονταν τα συμφέροντα και η τακτική της επιτέλεσης των στόχων, καθώς οι άλλοι υποχωρούν μπροστά στον «απρόβλεπτο»(σ.σ. την ίδια τακτική χρησιμοποιεί και ο Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα). Γιατί ο πρόεδρος των ΗΠΑ αυξάνει την πίεση, και κανείς δεν ξέρει αν η κλιμάκωση της… λελογισμένης «τρέλας» με την συνεχή αύξηση των αμερικανικών προκλήσεων, θα ξεφύγει ή όχι από τα όρια, οδηγώντας σε ανεξέλεγκτες και πραγματικά τρελές και απίστευτα καταστροφικές καταστάσεις.

Βέβαια, πολλοί παρατηρητές αμφισβητούν, αν ο Ντόναλντ Τραμπ κινείται με βάση τη «θεωρία του τρελού». Βέβαια, εδώ ισχύει και η σχετική αυτονομία της πολιτικής. Δηλαδή παριστάνεις τον τρελό και τελικά γίνεσαι, γιατί είναι τα γεγονότα που σε οδηγούν και όχι εσύ αυτά.

Κατά την άποψή μας, το μεγάλο γεωπολιτικό ζήτημα για τις ΗΠΑ είναι η Κίνα, η νέα πλανητική αυτοκρατορία. Είναι γνωστό πως μόνο η μετάβαση από την βρετανική στην αμερικανική αυτοκρατορία έγινε χωρίς πόλεμο. Γι’ αυτό πολλοί πρότειναν τις διαπραγματεύσεις με την Κίνα και την πρόκληση «εσωτερικών εμφυλίων» προκειμένου να ελεγχθούν διάφορες χώρες από την Αίγυπτο, τη Συρία, την Ουκρανία μέχρι τη Βενεζουέλα. Ο Ομπάμα το έκανε επιτυχώς, αξιοποιώντας το «δρόμο», τις εσωτερικές αντιθέσεις των αντιπάλων χωρών. Ο Τραμπ συνεχίζει την ίδια τακτική, αλλά χρησιμοποιεί και τη τακτική του "απρόβλεπτου". Μέχρι στιγμής το "απρόβλεπτο" είναι μία άσκηση πίεσης. Μένει να δούμε αν θα περάσει και στην "τρέλα" του βομβαρδισμου. Αν δηλαδή θα έχουμε την πολιτική των «μικρών πολέμων» που θα αφαιρούν ζωτικό χώρο από την Κίνα (Το ίδιο ισχύει και με τον εμπορικό πόλεμο). Αν συμβεί, όμως, αυτό, η ολίσθηση στη μείζονα σύγκρουση είναι πιθανή. Μπορεί να αποφευχθεί άραγε η καταστροφή; Ναι, αν αντιδράσουν οι λαοί όλου το κόσμου…

Υ.Γ. Προβληματίζονται λέει αν πρέπει να χρησιμοποιούμε φωτογραφίες υπερβολικής βίας. Το face book μάλιστα τις λογοκρίνει. Μόνο που η βία αυτή είναι αληθινή, είναι η βία των βομβών, είναι η βία των μεγάλων συμφερόντων, είναι η βία του χρήματος. Κι όταν την αποκρύπεις, αποκρύπτεις και τους δράστες, αποκρύπτεις τους στυγερούς δολοφόνους. Χρησιμοποιώντας λοιπόν αυτές τις φωτογραφίες της φρίκης θέλουμε να δείξουμε στην κοινή γνώμη, στους ανθρώπους που δεν έχουν ακόμα χάσει την ψυχή τους, τους αδίστακτους φονείς...