Το ταξίδι να σώσουμε

[ Κώστας Καναβούρης / Ελλάδα / 26.01.18 ]

   Ώστε έτσι. Συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την ημέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές του 2015. Τρία χρόνια μιας επικίνδυνης εποχής για τον ελληνικό λαό και μιας οδυνηρής διαδικασίας περί την κατάληψη της εξουσίας. Μιας διαδικασίας με «Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες» όπου ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάστηκε να αναμετρηθεί με τη συνείδησή του και να εφαρμόσει στην πράξη την Βεμπεριανή ιδέα για το «δίκιο της πεποίθησης» εν σχέσει με το «δίκιο της ευθύνης». Βρίσκω το γεγονός συγκλονιστικό. Έχω άλλωστε υποστηρίξει επανειλημμένως ότι το στοίχημα αφορά την Αριστερά στο σύνολό της, είτε μετέχει είτε αντιτίθεται στο εγχείρημα. Είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί. Ακόμα και η πιο ακραία στον συναισθηματισμό της αντίδραση της Αριστεράς, δεν γίνεται να αποφύγει το  γεγονός: από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, η σύνολη Αριστερά (και όχι οι οικτρές απομιμήσεις της) βρέθηκε επί ποδός πολέμου, ταξικού πολέμου, σε κατάσταση όξυνσης. Θέλω να πω, σε μια κατάσταση όπου η ταξική μεροληψία γίνεται διακύβευμα. Απελευθερωμένο από το αίτημα και την συνδικαλιστική περιδίνηση. Πρόκειται για μεγάλο κέρδος στη διαρκή πάλη των τάξεων και όχι μόνο εντός του ασφυκτικού πλαισίου της ενδοχώριας ταξικής πραγματικότητας. Η οποία άλλωστε βρίσκεται και σε καθεστώς τραγικής ιστορικής καθυστέρησης σε σχέση με το διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Είναι λοιπόν συγκλονιστικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε όχι μόνο να σταθεί όρθιος,  ανταποκρινόμενος στο πολύπλοκο και καθολικό ερώτημα του καιρού, όχι μόνο για να νεύσει προς την κοινωνία με χειρονομία ελπίδας, αλλά κυρίως για να υπάρξει ως νέος παράγοντας άσκησης κοινωνικού επιχειρήματος μέσα σε μια κοινωνία εθισμένη σε εμβαλωματικές προχειρότητες πολιτικής, οικονομίας και πολιτισμού, εθισμένη σε πλιάτσικο υπερκέρασης της πραγματικότητας δια του εφιαλτικού στρουθοκαμηλισμού.

Μα, θα μου πεις, όλα τούτα θεραπεύτηκαν μέσα σε τρία χρόνια; Κάθε άλλο. Γι’ αυτό ακριβώς, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι μια κυβέρνηση που τον βασικό της κορμό αποτελεί ένα τμήμα της Αριστεράς, στέκεται όρθια, συνεχίζει και μοιάζει να ανακτά το μερτικό που της αξίζει μέσα στην κοινωνία. Δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι εύκολη η πορεία. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν νίκες και ήττες με θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων. Αλλά-πιστεύω- το τέλος της μέρας φέρνει το τέλος μιας κερδισμένης μέρας. Μιας μέρας που ίσως αύριο μπορεί να αντικρισθεί στον καθρέφτη και να μην ντρέπεται απέναντι στον εαυτό της. Όχι να μην ντρέπεται, αλλά να είναι υπερήφανη. Και είναι γεγονός αυτό. Για όλη την Αριστερά.

Αν ο πόλεμος κερδηθεί θα τον έχει κερδίσει όλη η Αριστερά. Η κάθε μέρα που κερδίζεται είναι κερδισμένη για όλη την Αριστερά. Ακόμα και για την Αριστερά που εναντιώνεται και κραυγάζει. Το σύστημα γνωρίζει πολύ καλά ότι η ταξική διαπάλη είναι καθολική, είναι ασίγαστη και ότι τα χαμένα και κερδισμένα σημεία εναλλάσσονται με ταχύτητα και σκληρότητα. Η αρτηριοσκλήρωση και η φαιά παρέλκυση της Νέας Δημοκρατίας (υπό την εξαιρετικά ανέμπνευστη ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος όλο και πιο καθαρά εμφαίνεται ως ταξικά ηττηφόρα συστημική επιλογή), σε ανεδαφικές και έως ενός σημείου παραστρατισμένες επιλογές τακτικής, καθώς και η επί τρία χρόνια αδυναμία χάραξης στρατηγικής του βασικού συστημικού κόμματος, είναι αποτέλεσμα μιας λαϊκής νίκης εναντίον τους βαθέως κράτους.

Καιρός να το συνειδητοποιήσει η Αριστερά. Όλη η Αριστερά, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου. Με όλη την πολυδαίδαλη αντιφατικότητα που περικλείει μια τέτοια λαϊκή νίκη, η οποία ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει να αναιρεθεί από τον ίδιο της τον εαυτό.

Αν όμως συμβεί κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι η Αριστερά αναίρεσε τον εαυτό της, από τον εαυτό της. Ότι κρύφτηκε μέσα σε μπούνκερ ιδεολογικής καθαρότητας, μιας καθαρότητας παράλυτης που αγνοεί το νεύμα. Το χειρονομημένο ταυτοτικό Εγώ. Που είναι ο Άλλος. Ο Άλλος που κερδίζεται τρία χρόνια τώρα. Δύσκολα, βραδύκαυστα., ατραγούδιστα κι αχόρευτα κάποιες φορές. Αλλά συνεχίζοντας εκείνο το «πιο δύσκολο, πιο μακρύ και πιο ωραίο ταξίδι, που είναι το ταξίδι από τα μάτια του Ενός μέχρι τα μάτια του Άλλου», κατά πως έλεγε ο Κωστής Μοσκώφ.

Αυτό το ταξίδι να σώσουμε.