Το άγαλμα του Τρούμαν

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 17.04.18 ]

Θυμάμαι το άγαλμα του Λένιν να κηδεύεται στα νερά του Δούναβη. Και στις όχθες οι «συγγενείς και φίλοι» του, οι θλιμμένοι του κόσμου, οι «κάτω». Θυμάμαι τον σκεπασμένο με σεντόνι πίνακα της Γκουέρνικα στο Λευκό Οίκο, ενώ βομβαρδίζονταν το Ιράκ από τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ. Τους τζιχαντιστές να κατεδαφίζουν την αρχαία Παλμύρα. Τα αγάλματα Κούρδων να γκρεμίζονται στο Αφρίν. Το άγαλμα του Τρούμαν να γκρεμίζεται και να ξαναγίνεται αενάως.

Ο καθείς και τα αγάλματά του. Ο καθείς οι σημαίες και τα σύμβολά του. Λες και τ’ αγάλματα έχουν ψυχή!  Πιο σημαντική κι απ’ αυτές που χάνονται κάθε μέρα στο Αιγαίο. Ναι, για μία σημαία πάνω σε μία πέτρα στο Αιγαίο είναι δυνατόν να χυθούν ποταμοί αίματος. Για ένα όνομα. Γιατί ο καθείς πορεύεται με το όνομα και τους μύθους του. Ποιος θυμάται το «ματωμένο γάμο», αυτόν τον βαλκανικό μύθο που κάθε βαλκανική χώρα αποδίδει με τη δική της ευνοϊκή γι’ αυτή εκδοχή; Έτσι συστήθηκαν τα έθνη-κράτη, οι εθνικές ταυτότητες αλλά και οι εξουσίες, με μπόλικους μύθους και αρκετά ψεύδη. Αυτά τα ψέματα, τα είπαν ζωτικά. Γιατί λέει έχουμε ανάγκη από ψεύδη για να ζούμε και να πορευόμαστε. Αυτή είναι η περίφημη «επινοημένη παράδοση». Μόνο που τα ψεύδη είναι ζωτικά για να ζουν «οι πάνω».  Ήδη από τον 19ο αιώνα ο Αμερικανός ποιητής και φιλόσοφος Ραλφ Ουάλντο Έμερσον (1803-1882), έλεγε ότι «Πρέπει να εκπαιδεύουμε το λαό έτσι ώστε να μη μας αρπάξει απ’ το λαιμό». Θρέψε με ψέματα το λαό… Γιατί αν πάψει να σκέφτεται όπως τα αφεντικά, τα τελευταία θα εξέλιπαν αυτοστιγμεί, έλεγε ο Τολστόι.

Τα αγάλματα σημαίνουν, λοιπόν. Είναι εκεί για να τονίζουν τα ψεύδη που θα κυριαρχούν στο κεφάλι μας και θα διασώζουν τους αυθέντες μας. Ο Τρούμαν σημαίνει τις ΗΠΑ και την επικυριαρχία τους. Σημαίνει την αυτοκρατορία, που πλέον φθίνει, και γίνεται ακόμη πιο αιμοβόρα. Σαν εκείνο το τοτέμ, που πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων, όπως έλεγε ο Καρλ Μαρξ.