Τι έχει απομείνει από την Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;

[ ARTI news / Ελλάδα / 10.12.18 ]

Με την υιοθέτηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 10 Δεκεμβρίου 1948, τα μέλη του ΟΗΕ συμφώνησαν για πρώτη φορά με αρχές που επιτρέπουν στους ανθρώπους να ζουν σε καθεστώς ελευθερίας, ισότητας και αξιοπρέπειας. Και ενώ από τότε έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος, η έκρηξη της κοινωνικής ανισότητας και η ενίσχυση της ασφάλειας των κρατών σε βάρος της ελευθερίας, απειλούν τόσο τα πολιτικά όσο και τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Η διαρκής ανάγνωση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εβδομήντα χρόνια μετά την υιοθέτησή της από τα Ηνωμένα Έθνη στο Παρίσι, είναι πάντα μια χρήσιμη άσκηση, διότι το κείμενο αυτό εξακολουθεί να προτείνει το πιο προοδευτικό όραμα για το τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας. Καθώς γιορτάζουμε την επέτειο αυτή, θα ήταν λογικό να επισημάνουμε την αναμφισβήτητη πρόοδο που έχει σημειωθεί όλα αυτά τα χρόνια για να μετατρέψουμε αυτό το όραμα σε πραγματικότητα. Όμως η ειλικρίνεια επιβάλλει να πούμε ότι η μισαλλοδοξία αυξάνεται, οι ακραίες ανισότητες εξαπλώνονται, ενώ τα κράτη δεν επιτυγχάνουν συλλογικά τα αναγκαία βήματα για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων απειλών. Βρισκόμαστε ακριβώς στην κατάσταση που οι υπογράφουσες τη Διακήρυξη χώρες είχαν υποσχεθεί να αποφύγουν. Επομένως, ας μην είμαστε ικανοποιημένοι με μια γιορτή και να εκμεταλλευτούμε αυτή την ιστορική ευκαιρία για να κάνουμε τον απολογισμό και να επικεντρωθούμε στην πραγματοποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τον μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

Το άρθρο 2 της Οικουμενικής Διακήρυξης αναφέρει ότι τα δικαιώματα που διακηρύσσονται ανήκουν σε όλους μας, είτε είμαστε πλούσιοι είτε φτωχοί, ανεξάρτητα από το φύλο μας ή το χρώμα του δέρματός μας, τη χώρα στην οποία ζούμε, τη γλώσσα που μιλάμε, τις απόψεις μας ή τις πεποιθήσεις μας. Η οικουμενικότητα, η οποία αποτελεί το θεμέλιο όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν υφίσταται πλέον στην πραγματικότητα και τώρα δέχεται βίαιες επιθέσεις. Η Διεθνής Αμνηστία και άλλοι οργανισμοί συνεχίζουν να τονίζουν ότι οι συζητήσεις στιγματισμού, μίσους και φόβου αναπτύσσονται με πρωτοφανή τρόπο στον κόσμο από τη δεκαετία του 1930.

Η πρόσφατη νίκη του Jair Bolsonaro στις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας, παρά ένα πρόγραμμα ανοιχτά εχθρικό προς τα θεμελιώδη δικαιώματα, αποτελεί μια τέλεια απεικόνιση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε.

Αν ο κ. Bolsonaro κατορθώσει να εφαρμόσει τις άθλιες υποσχέσεις της εκστρατείας του, τότε θα απειληθούν  οι αυτόχθονες πληθυσμοί, οι παραδοσιακές αγροτικές κοινότητες (...)

*Απόσπασμα από άρθρο στη Le Monde Diplomatique