Τα στοιχειά των ημερών

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 05.01.19 ]

Ανήμερα των Χριστουγέννων έρχονταν οι καλικάντζαροι. Τις πιο πολλές φορές από την καμινάδα νωρίς τα ξημερώματα, πριν ακόμη να σημάνει η θεία λειτουργία. Ανακάτευαν όλο το σπίτι, χώνονταν κάτω από τα τραπέζια, ταρακουνούσαν το στολισμένο δέντρο, έριχναν τα μπιμπελό απ’ τα κομοδίνα, τρύπωναν στα όνειρά μας. Έχω φάει μπόλικες φάπες για τις δικές τους αταξίες που αδίκως μου χρεώνονταν, όταν εξάχρονο, εφτάχρονο ή οχτάχρονο καλικατζαράκι έτρεχα από δωμάτιο σε δωμάτιο, γκρεμίζοντας στο διάβα μου τα πάντα. Ήταν πάντως ωραία εκείνα τα λίγα βράδια του Δεκέμβρη και του Γενάρη με την απρόσκλητη παρουσία των αρχαίων μύθων, των παγανιστικών συμβόλων και των λαϊκών δοξασιών να βγάζει περιπαιχτικά τη γλώσσα στη θρησκευτική καθαρότητα και στην επίπλαστη ευδαιμονία του εορταστικού κλίματος. Ανήμερα βέβαια των Φώτων περνούσε ο παπάς από τα σπίτια κι άγιαζε ένα προς ένα όλα τα δωμάτια για να το διώξει το κακό. Στεκόμουν εγώ στην άκρη μουτρωμένος, κρατώντας πίσω από την πλάτη μου μπλεγμένο τον μέσο και τον δείχτη με την σκέψη ότι δεν θα αργήσουν οι απόκριες για να πάρουν οι καλοί μου καλικάντζαροι εκδίκηση από τους τρομερούς τους διώκτες.