Τα διλήμματα του φόβου επανέρχονται

[ ARTI news / Ελλάδα / 11.06.19 ]

 «Το δίλημμα μέχρι τις εκλογές θα είναι: ή είσαι με τα μέτρα στήριξης των αδυνάτων ή είσαι με την ανάπτυξη». Ποιος το είπε αυτό; Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης. Αλλά ποιοι είναι η «Ανάπτυξη»; Είναι οι μεγαλοεπιχειρηματίες, είναι οι πάνω, είναι οι ελίτ. Μ’ αυτούς είναι η ΝΔ, η οποία κρύβει την ταξική της μεροληψία, διακηρύττοντας ότι εκφράζει «Όλους». Ότι μπορεί να περιέχει και τους υπερπλούσιους και τους άνεργους, και τους υπερφτωχούς και τους χρυσοθήρες, και τους άστεγους και τους κατοίκους των μπούνκερς των βορείων προαστίων και τον Ροβινσώνα Κρούσο και τον Παρασκευά. Αυτό είναι το απόλυτο ψέμα. Αυτή η συνύπαρξη πλούσιων και φτωχών έχει υπάρξει μόνο σε μία περίπτωση στο παρελθόν και την εξασφάλιζε ο θεός των προτεσταντών στις ΗΠΑ. Σήμερα την εξασφαλίζουν τα συστημικά μέσα μαζικής αποβλάκωσης και τα χρήματα των πολύ πλούσιων.

Ο Λέστερ Θόροου (σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον) το έλεγε κυνικά: «σήμερα ψηφίζουν μόνο οι πλούσιοι» με τις ψήφους που αγοράζουν! Οι υπερπλούσιοι επιβάλλουν στους εργαζόμενους να ψηφίζουν εκείνο το οποίο θέλουν. Συνήθως διαθέτουν μία σειρά μέσων ενημέρωσης για να βομβαρδίζουν με οχετούς ψεύδους και στην καλύτερη περίπτωση με ποτάμια μυθοπλασίας τους «κάτω», τους «πολλούς», έτσι ώστε αυτοί να σκέφτονται όπως οι «πάνω». Γιατί αν οι κουλάκοι δεν σκέφτονταν σαν τα αφεντικά τους, τα τελευταία θα γκρεμίζονταν αμέσως, έλεγε ο Τολστόι. Και ο Αμερικανός Έμερσον παρότρυνε: «Να εκπαιδεύουμε το λαό, γιατί αλλιώς θα μας πιάσει από το λαιμό»!

Σήμερα, τα «αφεντικά» επιβάλλουν τους υπέρ αυτών συσχετισμούς στο πολιτικό σύστημα, χρησιμοποιώντας ως ιδεολογικό προκάλυμμα της προσομοιωμένης δημοκρατίας την αντίληψη ότι μπορεί κανείς να λειτουργήσει αταξικά, δηλαδή προς όφελος «όλων», όπως διατείνεται σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης! Με άλλα λόγια, ο πλούσιος (Ροβινσώνας) και ο φτωχός «εργαζόμενος» (Παρασκευάς) αντί να βλάπτουν ο ένας τον άλλο, μπορούν να συνεννοούνται(ιδού και η συναίνεση)! Εδώ σημαντικός είναι ο ρόλος των διανοούμενων (με τις περίφημες υπογραφές στήριξης), οι οποίοι επικαλούνται αδιαλείπτως τη δημοκρατία, όπως ο Ταρτούφος τα ονόματα των αγίων, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ισότητα ανάμεσα στον κοινό άνθρωπο και τους ισχυρούς ως προς το δικαίωμα να «ζήσει κάποιος τη ζωή του»! Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι η «σοφία» είναι ο κοινός νους, αυτός που περιλαμβάνει τις δύο πνευματικότητες, αυτή του λογιστή κι εκείνη του εφόρου. 
Είναι το νέο τροπάρι των ευρωπαϊκών ελίτ, που επιχειρούν να εγκαταστήσουν μέσω της «ηθικοποίησης του καπιταλισμού» μια νέα σύνθεση, μια νέα σοσιαλδημοκρατική παγκόσμια τάξη, όπου ο Ροβινσώνας και ο δούλος του ο Παρασκευάς θα συνυπάρχουν αρμονικά ως ζευγάρι, όχι προς χάριν της ευτυχίας, όπως πριν, αλλά λόγω της ανάγκης διαχείρισης της κρίσης.
Γιατί από τη «δημοκρατία του standing», από τη δημοκρατία της αέναης ανάπτυξης, της ευφορικότητας και της θέσης ότι δια της καταναλωτικής ποσότητας θα επέλθει η αυτόματη εξίσωση και η ευημερία για όλους, βρισκόμαστε ενώπιον της «δημοκρατίας του φόβου», μπροστά στη δημοκρατία της καθήλωσης, όπου τα δικαιώματα στην υγεία, στις διακοπές, στη γνώση, ακόμα και στο φυσικό αέρα δεν υφίστανται ως αξίες χρήσης, ως φυσικά δικαιώματα, αλλά ως ανταλλακτικές αξίες, ως εμπορεύματα.

Δεν θ’ αργήσει ο καιρός που το δίλημμα θα επανέλθει: «χρεοκοπία ή λιτότητα;». Και η λιτότητα δεν θα είναι για όλους, αλλά για τους πολλούς. Γι' αυτό σκεφτείτε πριν ψηφίσετε. Μην πείτε πως δεν ξέρατε!