Συνέβη στη Λήμνο

[ Νίκος Σπιτσέρης / Ελλάδα / 03.05.18 ]

 Η γέννα δεν ήταν απλώς δύσκολη. Ήταν –εκείνα τα χρόνια- μια από τις γέννες μεταξύ ζωής και θανάτου. Όταν το συνειδητοποίησαν, το μυαλό τους πήγε στον γιατρό στα σύρματα. Ήξεραν καλά ότι η μόνη ελπίδα για τη μάνα και το παιδί ήταν εκείνος ο γιατρός, εξόριστος στο Κοντοπούλι της Λήμνου, που όμως δεν ήταν δυνατόν να βγει από τα σύρματα για τη γέννα. Χρόνος δεν υπήρχε. Τον βρήκαν, του εξήγησαν και –μην έχοντας επιλογή- έπαιξαν τις ζωές τους κορώνα-γράμματα για να σώσουν τη μάνα και το παιδί. Ο γιατρός –με κίνδυνο της ζωής του- βγήκε από τα σύρματα, ξεγέννησε τη γυναίκα και όταν όλα ήταν υπό έλεγχο, ξαναμπήκε στα σύρματα. Με κίνδυνο της ζωής του. Έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα σε μια χώρα που τον καταδίκασε σε εξορία, γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Γιατί χρόνος δεν υπήρχε. Γιατί η γυναίκα, το παιδί ή και η γυναίκα και το παιδί θα πέθαιναν αν δεν έκανε αυτό που η συνείδησή του επέβαλε. Βγήκε. Δεν γινόταν αλλιώς.

*Συλλογική μνήμη από τον τόπο εξορίας του Ρίτσου. Μου το αφηγήθηκαν ντόπιοι