Στη χώρα των Μακάρων

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 20.01.19 ]

Δεν λέω, έχεις κι εσύ τα δίκια σου, τον απολύτως εύλογο σχεδιασμό σου. Να συμφωνήσω μάλιστα ότι δικαιούσαι την κρυψώνα, τις σιωπές, τον χρόνο, τον κύκλο και την αναγνώρισή σου. Ώστε να μιλήσεις κάποτε, όταν ο ίδιος θα κρίνεις, για ό,τι σε χαλάει: τις ασταθείς πλάκες του πεζοδρομίου, τα ακλάδευτα δέντρα των πάρκων ή για σημαντικότερα ακόμη θέματα όπως η ηθική διαφθορά των νέων και η κρίση της γλώσσας ή και για ακόμη πιο σημαντικά όπως οι μικροί και οι μεγάλοι φασισμοί που μέλλονται για την κοινωνία και για τον λαό σου. Ωραία όλα αυτά, με μία και μόνη ένσταση, αν μου επιτρέπεις, ως προς το τελευταίο. Ως πότε θα αυταπατάσαι, βρε καημένε; Ουδείς πια μέλλεται. Βγες πια από την κρυψώνα σου. Παντού τριγύρω είναι οι φασισμοί. Πολύ δε φοβάμαι, ότι στο μεταξύ παρεισέφρησαν και εντός σου.