Στην Λουίζ Γκλικ απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας

[ ARTI news / Κόσμος / 08.10.20 ]

Η Aμερικανίδα ποιήτρια Λουίζ Γκλικ (Louise Glück) είναι η νικήτρια του  Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020.

Όπως ανακοίνωσε η Σουηδική Ακαδημία, η Αμερικανίδα ποιήτρια τιμήθηκε για «την αλάθητη ποιητική της φωνή που με λιτή ομορφιά καθιστά την ατομική ύπαρξη καθολική».

Η Γκλικ είχε τιμηθεί το 2016 σε εκδήλωση στον Λευκό Οίκο με το National Humanities Medal.

«Averno» (2006) είναι ο τίτλος της κορυφαίας ποιητικής συλλογής της, μιας οραματικής ερμηνείας του μύθου της καθόδου της Περσεφόνης στον κάτω κόσμο ως αιχμάλωτης του Άδη, του θεού του θανάτου. Ένα άλλο θεαματικό επίτευγμά της είναι η τελευταία συλλογή της με τίτλο «Πιστή κι ενάρετη νύχτα».

Η Louise Glück, γεννημένη το 1943 στη Νέα Υόρκη, έκανε το ντεμπούτο της το 1968 με το First born. Έχει δημοσιεύσει δώδεκα συλλογές ποίησης και μερικούς τόμους δοκιμίων για την ποίηση. 

Ακολουθούν δύο ποιήματα της Λουίζ Γκλικ σε μετάφραση Σοφίας Γιοβάνογλου, όπως δημοσιεύονται στο www.poiein.gr

*Πρώτη Ανάμνηση

Καιρό πριν, είχα πληγωθεί. Ζούσα για να μ’ εκδικηθώ ενάντια στον πατέρα μου, όχι γι’ αυτό που ήταν– γι’ αυτό που ήμουνα εγώ: απ’ το ξεκίνημα, στα παιδικά μου χρόνια, νόμιζα πως πόνος σήμαινε ότι δεν είχ’ αγαπηθεί. Σήμαινε ότ’ είχα αγαπήσει.

 (από τη συλλογή “Ararat”, 1990)

** Η Κόκκινη Παπαρούνα

Το τέλειο δεν είναι να έχεις μυαλό. Αισθήματα: ω, τέτοια έχω∙ αυτά με κυβερνούν. Έχω έναν κύριο στον ουρανό τον λένε ήλιο, κι ανοίγοντας γιʼ αυτόν, του δείχνω της καρδιάς μου τη φωτιά, φωτιά σαν τη δική του παρουσία. Τι άλλο θα μπορούσε μια τέτοια δόξα να ʼναι παρά μια καρδιά; Ω, αδελφοί και αδελφές μου, πριν γίνετε άνθρωποι, παλιά, υπήρξατε ποτέ σας, σαν εμένα; Αφήσατε ποτέ τον εαυτό σας νʼ ανοίξει έστω μια φορά και ας μην άνοιγε ξανά ποτέ του; Γιατί, για να ʼμαι ειλικρινής, μιλάω τώρα σαν κι εσάς. Μιλάω γιατί είμαι κομμάτια.