Στην Κρήτη έγινε μια γυναικοκτονία

[ ARTI news / Ελλάδα / 16.07.19 ]

Maria Louka (Fb)

Ένας άνδρας – απ’ αυτούς της «απαράμιλλης κρητικής λεβεντιάς» - σκότωσε μια γυναίκα, επειδή ήταν γυναίκα. 
Και το ομολόγησε ως τέτοιο. Τι πιο ανάγλυφο της έμφυλης κυριαρχίας από το «την είδα και ήθελα να πέσω πάνω της».
Η τοπική κοινωνία γνώριζε ότι ο ίδιος άνθρωπος είχε επιδείξει και στο παρελθόν σεξιστικές – παραβιαστικές συμπεριφορές αλλά δεν αντέδρασε, δε μίλησε, δεν κατήγγειλε. Γιατί οι τοπικές κοινωνίες μιλάνε μόνο πάνω από φέρετρα. 
Ωστόσο, για τις αρχές και το μεγαλύτερο κομμάτι του μιντιακού συστήματος που δυσκολεύεται να επιτελέσει έναν ρόλο λίγο διαφορετικό από αυτόν της κακόηχης ντουντούκας, δεν υπάρχει γυναικοκτονία, δεν υπάρχει έμφυλη βία παρά μια «διαταραγμένη προσωπικότητα». 
Η ψυχιατρικοποίηση («ο δράστης αντιμετώπιζε ψυχικά προβλήματα») ή η ρομαντικοποίηση («τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε») είναι οι πιο συνηθισμένες, συσκοτιστικές και εξοργιστικές αφηγήσεις κανονικοποίησης της έμφυλης βίας. Οι αφηγήσεις που θρέφουν τους γυναικοκτόνους και βεβηλώνουν τα δολοφονημένα σώματα των θηλυκοτήτων.
Αυτές που μπουχτίσαμε να ακούμε και που κάποια στιγμή θα καλύψουμε με τη φωνή μας. 
Κι η φωνή μας θα έχει πάντα ένα διττό ηχόχρωμα, του πάθους για ζωή και του θρήνου γι’ αυτές που χάθηκαν είτε μάθαμε το όνομα τους όπως της Σούζαν, της Αγγελικής, της Ελένης, είτε δεν το μάθαμε ποτέ – γιατί η απώλεια τους δεν ενεργοποίησε καμία έρευνα, όπως για τις τρεις προσφύγισσες στον Έβρο.