Στάχτη στα μάτια

[ Γιώργος Κουτούβελας / Ελλάδα / 11.01.16 ]

Ο πολιτικός χρόνος κυλά αργά και βασανιστικά και μπορεί να κάνει πολλούς να λυγίσουν προς διάφορες κατευθύνσεις. Τα γεγονότα, ως γνωστόν, τρέχουν γρηγορότερα από οποιονδήποτε διανοητικό δρομέα. Πολύ σημαντικό, λοιπόν, δεν είναι πώς θα βρεθούμε μπροστά από τις εξελίξεις, καθώς αυτό είναι σχεδόν αδύνατο, αλλά πίσω από ποια πεπραγμένα επιλέγουμε να σταθούμε και να τα παρατηρήσουμε. Με βάση αυτό τον ειρμό, μία ορθή επιλογή ενός περιστατικού, που αν μη τι άλλο, βρίθει πολλών ερμηνειών και  άφησε μια αίσθηση οργής, πίκρας και απογοήτευσης είναι η πρόσφατη επίθεση των «δυνάμεων» καταστολής κατά της συγκέντρωσης του Π.Α.ΜΕ.

 Σε πρώτο επίπεδο μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την αντίδραση της κυβέρνησης, επιεικώς μιλώντας, ανειλικρινή. Η απάντηση της κυβέρνησης της αριστεράς πως τα ματ είχαν εντολή να απωθήσουν μόνο με τις ασπίδες τους, και αυτό εφόσον χρειαστεί, τους διαδηλωτές, δημιουργεί στον νου οποιουδήποτε προοδευτικά σκεπτόμενου ανθρώπου την εξής απορία: Τι δουλειά είχαν, εξαρχής, τα ματ σε μια ειρηνική συγκέντρωση; Τι φοβήθηκε η κυβέρνηση και ξαμόλησε το χειρότερο μέσο καταστολής στους διαδηλωτές; Μήπως κάψουν το υπουργείο; Οι δυνάμεις καταστολής δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο που το έπρατταν  οι προηγούμενες, παλιές κυβερνήσεις.

 Σε ένα δεύτερο επίπεδο εντοπίζεται, εξαιτίας αυτού του ιδιαίτερα ανησυχητικού περιστατικού, ένα υπαρξιακού τύπου ζήτημα που αχνοφαίνεται  στους κόλπους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η κυβέρνηση οφείλει να έχει στραμμένη την προσοχή της διαρκώς, όχι μόνο στην πλειοψηφία που την επέλεξε για ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο, αλλά και  σε εκείνους τους ψηφοφόρους που την  υποστήριξαν και την  υποστηρίζουν  εναποθέτοντας σ’ αυτήν την ελπίδα και την προοπτική για ένα διαφορετικό παράδειγμα. Όλος αυτός ο κόσμος είναι, μετά βεβαιότητας, φιλικά προσκείμενος στις διαδηλώσεις που γίνονται για να διεκδικήσουν καλύτερες εργασιακές σχέσεις, ουσιαστικά δικαιώματα και οτιδήποτε ενισχύει τον ποιοτικό βίο. Κυβέρνηση της αριστεράς χωρίς όλους όσους αγωνίζονται για έναν δικαιότερο κόσμο δεν μπορεί να υπάρξει. Ζητούμενο, λοιπόν, είναι μια ουσιαστική επικοινωνία με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις η οποία θα εξασφαλίζει, αν όχι κάτι περισσότερο, μια σχέση αλληλοσεβασμού. Η κυβέρνηση έχει δώσει στο παρελθόν θετικό δείγμα γραφής σε πολλές περιπτώσεις, όμως, με τέτοια περιστατικά  καθίσταται το πολιτικό τοπίο ομιχλώδες. Αυτές οι πρακτικές που υιοθετούνται από την κυβέρνηση αλλοιώνουν την ταυτότητά της.

 Είναι αυτονόητο πως το σύστημα δεν το ορίζει η κυβέρνηση, όπως είναι επίσης αυτονόητο πως το σύστημα θα προσπαθεί διαρκώς με επιμονή και υπομονή να χειραγωγήσει την όποια κυβέρνηση. Λογικό είναι επίσης το σύστημα να επιτυγχάνει, ως ισχυρότερο, εξωτερικές νίκες. Αλλά είναι αδιανόητο και εντελώς απαράδεκτο να του επιτραπεί να μας ρίχνει στάχτη στα μάτια θολώνοντας την όρασή μας και να μας φαίνονται εχθροί, οι φίλοι που μας χαστουκίζουν και φίλοι, οι εχθροί που μας χαϊδεύουν.

 Επίκαιροι  οι στίχοι του ποιητή Τ. Λειβαδίτη:

«Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από σένα,

μόνο στο μέτρο που τους προσφέρεις

το αληθινό σου πρόσωπο. Αυτή η σχέ-

ση καθορίζει την αξία της προσφοράς

σου, μα και το ίδιο σου το πρόσωπο».