Πρώτη μέρα

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 10.09.19 ]

Είναι κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, έστω και αν ηθελημένα ή αθέλητα τις αγνοείς. Χωρίς όμως αυτές να πάψουν να κουβαλούν για ένα, δύο ή και παραπάνω χρόνια το τραγικό τους μεγαλείο και το ποιητικό τους βάθος. Ώσπου να σε βρουν μπόσικο για να σε αρπάξουν από τα μαλλιά και να σε σβαρνίσουνε στα καλά καθούμενα στον δρόμο. Μια Δευτέρα πρωί καθώς πας αμέριμνος για το σχολείο και πέφτεις πάνω σε μια κολόνα. Για να ανακαλέσεις τη μαθήτριά σου τη Μαρία τρία περίπου χρόνια πριν. Που παρ’ όλη την κατάστασή της ήθελε να πάει οπωσδήποτε στο σχολείο. Τώρα που αρχίζει η νέα χρονιά. Όπως οι φίλες της κι όλοι οι συμμαθητές της. Μην μείνει πάλι πίσω στα μαθήματα. Γιατί έχει απαιτήσεις το λύκειο. Κατευθύνσεις, ομάδες προσανατολισμού, φροντιστήρια, πανελλαδικές εξετάσεις. Αυτά συζητούσε τότε η Μαρία με τη μαμά της. Αλλά εσύ τώρα στέκεσαι μπροστά στο αγγελτήριο για το τρίχρονο μνημόσυνό της. Ξεροκαταπίνοντος την αχρησιμοποίητη τσάντα, την κλειστή κασετίνα και τις ροζ καρδούλες του θρανίου της. Ώσπου ένα δυνατό κουδούνι σε ξυπνάει απότομα. Σηκώνεις το κεφάλι. Πρώτη μέρα στο σχολείο. Οι μαθητές έχουν ήδη μαζευτεί. Βιάζεις τα βήματά σου. Περνάς την πύλη.