Προσφυγιά: Το στόμα της οι λυγμοί μου...

[ Γιάννα Κουκά / Ελλάδα / 02.11.18 ]

Τα πόδια της λυγίζουν. Στο έδαφος κάθεται. Τα μάτια της κλείνει. Το στόμα της λυγμοί. Τα χέρια της ανοίγει. Λες και παρακαλάει. Κάποιος να τη λυπηθεί. Να τη σώσει. Κούραση. Εξάντληση. Ώρες, μέρες βαδίζει. Με κείνο το καραβάνι μεταναστών. Να φτάσει. Κάπου να φτάσει. Κάποιος πλάι της, δίπλα, πίσω. Μια παρηγοριά κι ένα βάστα, φτάνουμε. Φτάνουμε… Μα  ’κείνη άλλο δε βαστά. Λυγίζει. Κάποιος να λυπηθεί τις ώρες που περπάτησε, τις ώρες που κουράστηκε. Την προσφυγιά της.

Τα χέρια της ανοίγει. Παραδομένη.

Ποιος; Ποιος θα λυπηθεί τούτο το παιδί που λύγισε; Που κλαίει; Ποιος θα εξηγήσει πως επικίνδυνη δεν είναι κι άλλο δεν θέλει παρά να κοιμηθεί, να ξαποστάσει; Ποιος θα φωνάξει για το παιδί, όταν ο στρατός του Τραμπ την μποδίσει να φτάσει, τη σημαδέψει;

Κοιτάξτε τούτο το μικρό, το αδέσποτο μικρό, άλλο δεν μπορεί στα μάτια να μας κοιτάξει.

Τα πόδια της λύγισαν. Τα μάτια της έκλεισαν. Τα μικρά χέρια…

Τα πόδια της λυγίζουν. Στο έδαφος κάθεται. Τα χέρια της ανοίγει. Το στόμα της οι λυγμοί μου...