Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Σαν δυο, παλιοί φίλοι

Ότι έχει έναν φίλο εδώ, έναν άλλον γνωστό εκεί. Έτσι μου έλεγε. Τον έβαζα λοιπόν στο αυτοκίνητο να πάμε στα γειτονικά χωριά. Κοντά στα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.11.17 ]

Το ιδιωτικό μου γκέτο

στον Γιώργο Λ. Οικονόμου Το προσωπικό μου ερημητήριο είναι ένα διαμέρισμα. Απέναντι από ένα άλλο διαμέρισμα. Κάτω από ένα  άλλο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 24.11.17 ]

Το κοινωνικό μου μυθιστόρημα

Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα σκέφτομαι να γράψω. Για να ξανοιχτώ, επιτέλους, πέρα από τους περισπασμούς της ατομικής [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.11.17 ]

Τα λέγκο μου

Κάποια δικά μου Σαββατόβραδα τρώνε άσπρα πασατέμπο, μαλλί της γριάς και γλυκό βανίλια. Νωρίς το απόγευμα παίζουνε με τους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.11.17 ]

Οι δικές μου λέξεις

Δεν θέλω τις λέξεις μου υπάκουες και υποταγμένες. Ημιτελείς νοήματος με ευνουχισμένες σημασίες. Σε καθωσπρέπει [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.11.17 ]

Αλυχτίσματα

Ο δικός μου ο κακός ο λύκος δεν ζούσε βαθιά στο δάσος, δεν ντυνότανε με γυναικεία ρούχα και δεν καταβρόχθιζε αθώες [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 09.11.17 ]

Ο Βασίλης ο Λιώμας

Ούτε που θυμάμαι πόσα ακριβώς ήπιαμε. Την επομένη πάντως ισχυριζόταν ότι είχε φτάσει τα δεκάξι σφηνάκια και αν πράγματι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.11.17 ]

Το δικό μου το ’80

Κάτι καλοκαίρια του ’80 ακούνε ακόμη στο μυαλό μου RAINBOW, είναι ερωτευμένα με κορίτσια της πόλης και ονειρεύονται φθινόπωρα. Πού [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.11.17 ]

Χειραψία γνωριμίας...

Αγοράζω μικροσυσκευές, καταναλώνω αισθήματα και δαπανώ ιδέες. Διάγοντας τον βίο μου σχεδόν ευτυχής, μάλλον πλήρης και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 31.10.17 ]

Για τις λέξεις που πληθαίνουν με την ποίηση...

 Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, ΛΙΓΟΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ, εκδ. Μελάνι, 2017 Ένα απλό βιβλιοσχόλιο. Απ’ αυτά που συνηθίζω τελευταία. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.10.17 ]

Αυτοπροσωπογραφίες

Ξαναγυρνάω πού και πού σε όσα κατά καιρούς έχω γράψει. Δημοσιευμένα και ανέκδοτα. Μυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα. Με την [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.10.17 ]

Τα σκιάχτρα των ερημόσπιτων

Θυμάμαι τις παλιές γριές. Καδρωμένες στα παράθυρα των σπιτιών. Σαν κρεμασμένοι νατουραλιστικοί πίνακες του 19ου αιώνα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.10.17 ]

Η προσγείωση

της Φανής Α. Μικρή σαν ήτανε, δρομέας μεγάλων αποστάσεων ήθελε να γίνει ή χορεύτρια κλασικού μπαλέτου με διεθνή καριέρα. Και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.10.17 ]

Το δικό του ποίημα

Τίποτες δεν ήταν όπως ήταν. Κι ούτε θα μπορούσε να είναι. Τουλάχιστον όπως το θυμόταν. Κοιταγμένο μέσα από τα νεανικά του μάτια. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.10.17 ]

Η μυρουδιά της μνήμης

Ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου η απτάλικη φωνή του: Όλα τα παλιά αγοράζω, πλυντήρια, ψυγεία, σβάρνες και τραχτέρια. Απ’ όσους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.10.17 ]

Η μνήμη του χώματος

Απ’ όσο θυμάμαι, ήρθαν με τη σειρά αθίγγανοι, Πολωνοί, Ρώσοι, παλιννοστούντες Πόντιοι και Αλβανοί. Δώδεκα με δεκατέσσερις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.10.17 ]

Ο βιωμένος χρόνος της ανάγνωσης

Σύντομα και περιεκτικά, όπως ακριβώς ταιριάζει στην πρώτη αίσθηση της ανάγνωσης, που όσο πιο ανεπεξέργαστη είναι τόσο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.10.17 ]

Να έρθει αμέσως

Ένα και μόνο τηλέφωνο υπήρχε σε όλο το χωριό. Όλη τη δεκαετία του ’70 μέχρι και τα μέσα του ’80. Άπαξ κι είχες κλήση, έβγαινε ραπόρτο. «Ο Χ. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.10.17 ]

Κάτι ακόμη

Αν θα δικαιούμουν ένα ακόμη αυτοαναφορικό σχόλιο, θα έλεγα: Αφήνοντας στην άκρη τα βαρύγδουπα και βερμπαλιστικά, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.09.17 ]

Νυχτερινή μπάλα

Κάτι ιδρωμένα καλοκαίρια του ’70 παίζουνε ακόμη μπάλα στο μυαλό μου. Καταμεσήμερο στην αλάνα του σχολείου, στοίχημα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 26.09.17 ]

Μοναχικές πορείες...

του Δημήτρη Χριστόπουλου Κάποιοι Νοέμβρηδες αντηχούν ακόμη στο μυαλό μου. Μουσική από Θεοδωράκη και Φαραντούρη, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.09.17 ]

Ένας κατά συνθήκη θάνατος

Ψάχνω την αλήθεια των πραγμάτων έξω από τα λεκτικά σχήματα, τα κατά συνθήκη ψεύδη και τις βολικές παραδοχές της γλώσσας. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.09.17 ]

Προφορικές εξετάσεις...

της Ιωάννας Δ. Ήταν πάντως ωραίο κείνο το πρωινό του Ιούνη. Με τα χελιδόνια καθισμένα στα κάγκελα του πρώτου ορόφου. Για  να [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.09.17 ]

Κρεμάστρες

Έχω μπόλικα ακόμη σκοτάδια σε αναμονή. Σαν τα αφόρετα μαυρόρουχα της γιαγιάς. Που παραμένουν κρεμασμένα στην ντουλάπα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.09.17 ]

Το καθήκον μου

Τις πιο υποβρύχιες νύχτες του χειμώνα φορώ στολή ναυαγοσώστη. Ανοίγω υπολογιστή,  περνώ τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.09.17 ]

The sound of silence

Μια η σιωπή, λογιών λογιών οι σιωπές της. Που απλώς σιγούν. Ή μουρμουρίζουν. Ή απορούν. Ή θρηνούν. Ή τιμωρούν. Ή μετανοούν. Ή βοούν.  Αλλά [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 06.09.17 ]

Του Νίκου Κ.

Εμένα οι φίλοι μου είναι αποδημητικά πουλιά που ξέμειναν στα καλώδια της ΔΕΗ, σκιές μεθυσμένες από αδιαδήλωτες πορείες. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 05.09.17 ]

Το ημερολόγιο

Αν μπορούσα να σβήσω κάποια μέρα του χρόνου από όλα τα επιτραπέζια ημερολόγια γραφείου, αφήνοντας στη θέση της μια λευκή [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 31.08.17 ]

Μαθήματα μουσικής...

Στα πολύ ντουζένια μου. Δεκαοχτώ, δεκαεννιά, είκοσι χρονών. Είχα το αυτοκίνητο του πατέρα μου. Δίπλωμα. Και πήγαινα όπου ήθελα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.08.17 ]

Εγκιβωτισμοί

Θυμάμαι τον κυριακάτικο τρόμο που με κυρίευε μπρος στην επικείμενη Δευτέρα. Οχτάχρονο και εννιάχρονο παιδί. Αργά τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 25.08.17 ]

< Previous1234567Next >