Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Μια παγωμένη άνοιξη

Οι ήρωες των παιδικών μου χρόνων φοράνε λουλουδάτα φορέματα και καμπάνα παντελόνια. Ακούνε ξένη μουσική και συχνάζουν [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.02.18 ]

Χειροτεχνίες

Σπάγκο, χαρτί και κόλλα από το μπακάλικο. Τα καλάμια από το γειτονικό ποτάμι. Λεπτά, ίσια και ανθεκτικά. Όλο το απόγευμα της [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.02.18 ]

Ο ύφαλος του μυαλού μου

Το μυαλό μου είναι σαν τα κοραλλιογενή νησιά του Ειρηνικού. Με τους προστατευόμενους υδροβιότοπους, τα σπάνια είδη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 15.02.18 ]

Τα σχισμένα λάβαρα των ηττημένων

Η πρώτη σχετική ανάμνηση ήταν από το νηπιαγωγείο. Να αναστενάζω κρυφοκοιτάζοντας κάποια συμμαθήτριά μου, ενίοτε δε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.02.18 ]

Το τρίτο αντάρτικο

Αρχές του ’80 επιστρέφουν οι πρώτοι πολιτικοί εξόριστοι. Το νέο διαδίδεται από στόμα σε στόμα, σχεδόν ψιθυριστά. Το ίδιο κιόλας [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 09.02.18 ]

Αλκυονίδες μέρες

Κούλα Αδαλόγλου, Εποχή Αφής, εκδ. Σαιξπηρικόν, 2016 σε. 48  Δείγμα γραφής. Από τα πολλά που ξεχώρισα:  Ήταν το ρεπορτάζ. Στην [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 05.02.18 ]

Το γράμμα

Ελένη, Κανονικά δεν πρέπει να σου μιλάω. Που πήγες μονάχη σου στην κατασκήνωση. Κι ούτε ένα τηλεφώνημα από τότε. Πάντως ο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.02.18 ]

Οι φωνές, οι φλυαρίες κι οι σιωπές

Κάποιες σιωπές φυλάσσουν στο υπόγειο ή στη σοφίτα τους τις πιο βολικές δικαιολογίες, ακόμη και αν είναι απείρως [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 30.01.18 ]

Λειψή βδομάδα

Θυμάμαι τη λειψή βδομάδα του παππού μου. Όταν γκρίνιαζα για το ποδήλατο ή τα αθλητικά ή τα ρόλερ, που δεν μου αγόραζε ο πατέρας [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 26.01.18 ]

Πρώτο τραπέζι πίστα

Δεν ξέρω αν είχε υπόψη τον στίχο του Σέξπιρ, για τους ανοιχτούς τάφους, που πιστά ο καθρέφτης θα του δείχνει στις ρυτίδες. Κι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.01.18 ]

Η φωνή του υποβολέα

Όταν ήρθε η στιγμή ήξερε καλά ότι ήρθε η στιγμή. Έτσι απλά, το ήξερε, το ’νιωθε και το φοβόταν. Με τον ίδιο ακριβώς φόβο που ’χει [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 21.01.18 ]

Τι μας λέτε;

Είναι κι αυτή η πίεση των πραγμάτων που δεν ξέρει από τους δικούς σου σχεδιασμούς, δεν σέβεται τις δικές σου ανάγκες, δεν [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 18.01.18 ]

Είμαστε ό,τι τρώμε…

Λοιπόν, για σήμερα το μενού περιλαμβάνει μοσχαρίσιο κρέας εμπλου­τισμένο με γονίδια σκόρδου, πατάτες εμβολιασμένες [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.01.18 ]

Δημόσια ομολογία

Οι πιο πολλές μου λέξεις είναι σαν τα ορφανά των πολέμων. Που περιφέρονται ασυνόδευτα ανάμεσα σε αστικά χαλάσματα. Αργά [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 14.01.18 ]

Ο ταχυδρομικός του σάκος

Η χειρότερή του ήταν κάθε Δευτέρα. Που έπρεπε να πάρει το αυτοκίνητο. Δρομολόγιο στο τέρμα του πουθενά. Από έναν ζικ ζακ δρόμο. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.01.18 ]

Το βοριαδάκι του Γενάρη

  Νυχτώνει πολύ νωρίς τούτο τον χειμώνα. Ειδικά όταν περπατάω μονάχος μου στους άδειους δρόμους. Δίπλα από τους χαλασμένους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 08.01.18 ]

Κατακόκκινη ομίχλη

Είναι κάποιες στιγμές φευγαλέας ποίησης. Σαν τις αδέσποτες σφαίρες. Που έρχονται και σε βρίσκουν στο δόξα πατρί. Καθώς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 07.01.18 ]

Μια φορά πεθαίνει κανείς

Σαν τον πήγαν στην κρεμάλα. Λέω για κείνον τον Πόντιο δημοσιογράφο. Διευθυντή και εκδότη εφημερίδας. Καπετανίδης στο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.01.18 ]

Το σκιάχτρο του μπαχτσέ

Οι πιο παιδικές μου άνοιξες θάλλουν ακόμη στο μυαλό μου κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς. Με κοντά παντελονάκια, μαλλί της [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 31.12.17 ]

Το σύμβολο

Εικάζω ότι δεν ήθελε να γίνει σύμβολο. Ούτε καν αγωνίστρια. Πολύ δε περισσότερο κρατούμενη του ισραηλινού στρατού. Είμαι δε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 28.12.17 ]

Το θυμίαμα

 Όσο ήταν νέα ήλπιζε ότι θα ανοίξει κάποτε τα φτερά της και θα σηκωθεί να φύγει. Όχι κατ’ ανάγκην σε άλλες πόλεις, χώρες ή ηπείρους. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 26.12.17 ]

Το πνεύμα των ημερών

 - Θέλω να μου πεις ένα ωραίο παραμυθάκι, μπαμπά, για να κοιμηθώ γλυκά γλυκά. Να, όπως τα παραμύθια που μου λέει κι η μαμά μου. Τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 24.12.17 ]

Τα πιο ωραία μου ταξίδια

Τα πιο ωραία μου ταξίδια δεν τα ’κανα με πλοία ή αεροπλάνα ή τουριστικά γραφεία ή επιβατικά οχήματα. Ποτέ δεν μοιράστηκα τον [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.12.17 ]

Η απάτητη κορφή μου

Ένα χέρι σπασμένο, με διάστρεμμα ο αστράγαλος, στήθος και πρόσωπα μωλωπισμένα. Αλλά το χειρότερό μου, οι δυο μήνες απραξίας. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.12.17 ]

Εγώ με τον εγώ μου

Μπορώ πλέον να πω ότι ύστερα απ’ όσα πέρασα, τα πάω σχετικά καλά μαζί μου. Ενίοτε δε πολύ καλά. Ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Που [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 15.12.17 ]

Μια αναγκαία εξήγηση

Τα δικά μου όνειρα δεν προσδοκούν πουθενά. Δεν εναπόκεινται σε καμιά επανάσταση. Ούτε ανθρώπων ούτε φυτών ούτε ζώων. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 12.12.17 ]

Σκαψίματα

Υποθέτω ότι είναι ακόμη εκεί. Στο κοίλωμα της διαβρωμένης πλαγιάς. Όπου μια αλεπού είχε τη φωλιά της, κι οι αγριομέλισσες [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 05.12.17 ]

Ζητείται μνήμη

Κυριακάτικο πρωινό. Σηκώνω τα σχισμένα λάβαρα και παίρνω μαζί τις εμμονές μου. Παλιά συνήθεια, την ίδια πάντα μέρα. Στις 3 του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.12.17 ]

Το ανολοκλήρωτό μου διήγημα

Το ανολοκλήρωτό μου διήγημα έρχεται και τρυπώνει στο κρεβάτι μου τη νύχτα. Τεντώνεται, απλώνεται και ροχαλίζει, αλλάζει [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.12.17 ]

Ο δικός μου λόγος

Αρχίζω με έναν και μόνο εναρκτήριο λόγο γι’ αυτόν εδώ τον λόγο. Που τον βλέπω ήδη να ξεπροβάλλει λέξη τη λέξη στην οθόνη του [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 28.11.17 ]

< Previous1234567Next >