Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Οι μπαμπάδες των λευκών κελιών

Ώρα ενδέκατη κατά τας Γραφάς. Και ο Θεός εποίησε τους μπαμπάδες. Άσπρους. Κάτασπρους. Μπαμπάδες από ζάχαρη. Μπαμπάδες από άχνη. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.01.17 ]

Στώμεν άνευ φόβου

Μετά φόβου Ελένη Πριοβόλου, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2016, σελ. 712  Εφτακόσιες σελίδες, τρεις μέρες ανάγνωση. Καθ’ όλα ενθαρρυντικό [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 10.01.17 ]

Ένας κάποιος Κ.

Τρία χρόνια τον είχα. Δεν πολυάνοιγε το στόμα του. Από φίλους, τους εξ ανάγκης. Αλλά και αυτούς όχι πάντα. Τριγυρνούσε στους [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 07.01.17 ]

Μικρή αγγελία

Δεν έλαβε τα μέτρα του, όταν τουλάχιστον μπορούσε. Από άγνοια, από αδιαφορία, από έλλειψη χρόνου; Το σίγουρο είναι ότι ως [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 05.01.17 ]

Σιωπή...

Πατημένα τα είκοσι εφτά. Για το χωριό λογιόταν σχεδόν μεγάλος. Έβαλε κάτω το κεφάλι. Και παντρεύτηκε. Χαρούλα, η νύφη. Όνομα και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 30.12.16 ]

Η Έρημη Χώρα

της Φανής Αθανασιάδου (Άστεγη Αγάπη, εκδόσεις Λογότεχνον, 2016)  Είναι η χώρα μας. Που λαθροβιεί, που ασχημονεί αλλά και που [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.12.16 ]

Το Κιβώτιό μου

Στον Γιώργο Δανιήλ Μαζώνω τυχάρπαστες λέξεις. Δίχως κανέναν ταξικό ή γεωγραφικό ή πνευματικό περιορισμό. Από τα χαμίνια των [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.12.16 ]

Σήμερα τίποτα

Ανατρέχω πού και πού στο παιδικό μου ημερολόγιο. Κατά προτίμηση στις πολύ πρώτες εγγραφές. Κάτι νοτισμένες από την υγρασία [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.12.16 ]

Καρκινικά και παλίνδρομα νοήματα

Σκέφτομαι μόνο την αρχή. Ότι είναι το τέλος μιας αρχής. Που είναι η αρχή ενός τέλους. Ώστε κάθε αρχή να είναι ένα νέο τέλος ή κάθε τέλος να [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 17.12.16 ]

Πνιγμένοι ναυαγοί

Υπάρχουν κάποια πρόσωπα καταδικασμένα να μην υπάρχουν. Εννοώ να μην υπάρχουν σαν ενιαίο σύνολο. Διακριτό και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.12.16 ]

Το ανήκεστο της βλάβης

Είναι κάποιες νύχτες. Λέω, για τις πιο σκοτεινές απ’ όλες. Που σαν να χιονίζει στο δωμάτιο. Εκατομμύρια κόκκοι σκόνης [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.11.16 ]

Η κοιλιά του Εσθητού

    Δημήτρης Τσεκούρας, Η Κοιλιά, εκδ. Εξάρχεια, 2016, σελ. 94 Ραφαήλ Εσθητός, ο ήρωας. Η σκηνοθεσία του λόγου τον θέλει να στέκεται [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.09.16 ]

Το χέρι που σημαδεύει

Η ιδεολογική συγκρότηση της αμερικάνικης εικόνας για τον ρόλο της αστυνομίας έχει στο ένα άκρο Τα σταφύλια της οργής [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 24.09.16 ]

Το πλάνο

Διήγημα Από τη μια άκρη μέχρι την άλλη εκτείνεται ασοβάτιστος τοίχος. Φαίνονται τα τούβλα του, σταυροειδώς τοποθετημένα. [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 11.09.16 ]

Monsanto: Η «γενοκτονία» των ειδών

Στην περίπτωσή μου ήταν αρκετή μία και μόνη φωτογραφία ανάμεσα σε δεκάδες άλλες τουριστικής επιδειξιομανίας: το [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.08.16 ]

Τα ανοιχτά μάτια της ποίησης

Ειρήνη Παραδεισανού, Τα γυάλινα μάτια των ψαριών, εκδ. Βακχικόν, 2016, σελ. 56   Δεύτερη ποιητική συλλογή, στον ίδιο δρόμο που άνοιξε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 16.08.16 ]

Ο αυτοβιογραφούμενος συγγραφέας

«Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμία πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός καμιάς [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 04.08.16 ]

Η ταπετσαρία της μοναξιάς

Ιορδάνης Κουμασίδης Δώδεκα γραμματόσημα στον τοίχο, σελ. 96   Βασικός χαρακτήρας  της νουβέλας ο υπογράφων τις [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 01.07.16 ]

Ο καθρέφτης του χρόνου

Παναγιώτης Γούτας, Τζαζ, παθήσεις και άλλα τινά, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 2015, σελ. 270     Εδώ λοιπόν θα βρούμε αποθησαυρισμένη τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 03.05.16 ]

Ο λάκκος με τα φίδια

Κώστας Βούλγαρης, Αυθάδεια λαγνεύουσα, εκδ. Κέδρος, σελ. 77   Φέρνω στο μυαλό μου τους σαγηνευτές των φιδιών. Με το τουρμπάνι, [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 23.04.16 ]

Όταν το ήσσονος σημασίας δηλοί το μείζον

Παράξενο Καλοκαίρι, Λίνα Φυτιλή, εκδ. Εστία, Αθήνα 2016, σελ. 132   Αριθμώ τα μέρη του βιβλίου: δεκατρία στο σύνολο διηγήματα ενταγμένα [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 20.04.16 ]

Χωρίς σκουλαρίκι στη μύτη

Σκουλαρίκι στη μύτη, Αρχοντούλα Διαβάτη, εκδ. Νησίδες, 2015, σελ.78 Να επαναλάβω και εγώ με τη σειρά μου το χιλιοειπωμένο για την [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 07.04.16 ]

Πόσα «αλλά» χωράει η συνείδησή σου;

Από τις πιο συνηθισμένες εκδηλώσεις του ρατσισμού, η τρόπον τινά αντιρατσιστική διατύπωση δεν είμαι ρατσιστής [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 27.02.16 ]

Μάριος Χάκκας: «Η δουλειά του μέτρια…»

- Στα θεατρικά του αδυνατώ να υπεισέλθω, το δε Όμορφο καλοκαίρι παρ’ όλες τις ποιητικές προσδοκίες της Μυρτώς έμεινε [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.01.16 ]

Το παζλ της κοντινής μας ανατολής

Ποιοι είναι οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή τώρα που το ενδιαφέρον της υπερδύναμης φαίνεται να γέρνει [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 07.01.16 ]

Χριστούγεννα σαν Δεκαπενταύγουστος

- Θέλω να μου πεις ένα ωραίο παραμυθάκι, μπαμπά, για να κοιμηθώ γλυκά γλυκά. Να, όπως τα παραμύθια που μου λέει κι η μαμά μου. Τη [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 19.12.15 ]

Ανάξια πλερωμή

Κοντά στις άλλες αντιρρήσεις που ακούγονται για το Πολυτεχνείο υπάρχει και μια αρκετά διαδομένη κριτική που λέει για [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 13.11.15 ]

Η αλληλεγγύη των αποκάτω

Το ίδιο πάντα μήνυμα, σταθερά επαναλαμβανόμενο σε εβδομαδιαία βάση: «Υπενθυμίζουμε τα απαραίτητα είδη: μαγειρεμένο [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 29.10.15 ]

Η περίπτωση του Μιχάλη Πιτένη

Σκέφτομαι την αδιάκοπη εφημερία της γραφής. Που υπό μία άλλη έννοια είναι σαν τη μύγα του Σωκράτη. Μονολογική και [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 22.10.15 ]

Υπεράσπιση της μελαγχολίας

Απ' όσο με θυμάμαι είναι η πρώτη φορά που θα προσέλθω στην κάλπη χωρίς ούτε ένα όραμα ούτε μια ελπίδα ούτε μια πίστη. Λέω λοιπόν ότι [...]

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / 02.09.15 ]

< Previous1234567Next >