Ο χορός της ζωής και του θανάτου

[ ARTI news / Ελλάδα / 14.05.20 ]

40. Γράφει ο Ξένος Δικός*

Ψυχή, σώμα. Μέσα, έξω. Εδώ, εκεί. Υγεία, αρρώστια . Ζωή, θάνατος. Μπαίνουμε, βγαίνουμε. Ας αντέξουμε.

Αυτό έγραψε το πρωί. Κι ύστερα ήρθε το τραγούδι από το νησί όπου δε θα πάει φέτος. Κουράστηκε να παλεύει. Θέλει να μείνει εδώ. Τόσα δύσκολα. Όλα δύσκολα. "Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία η αγκαλιά"
Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του. Ντύθηκε όπως όπως. Φώναξε το σκυλάκι. "Πάμε μια βόλτα. Δεν αντέχω "
Το μόνο πλάσμα που χαίρεται όταν βλέπει το λουρί, τα δεσμά. Κι όμως δεν ειναι παρά μια γραμμή που τους ενώνει. Κι αυτό το σκυλάκι πεταμένο ήταν. Οπως συχνά νιώθει κι αυτός. Μια βούλα στο χάος του κόσμου.
Όταν είχε πρωτοέρθει εδώ έβλεπε τη διαφορετική αντίληψη για την καθαριότητα και νευρίαζε. Θυμόταν που η μάνα του βούταγε τα μαχαιροπήρουνα σε καυτό νερό. Την ξαδέλφη του που έπλενε το κρέας κι οι ντόπιες φίλες την κορόιδευαν.
Κι ύστερα αρρώστησε βαριά η ξαδέλφη. Κι αυτός ήταν πολύ μπερδεμένος. Δεν ήξερε ποια αγκαλιά τον προστάτευε καλύτερα. Χώθηκε σε ένα στέκι. Βρήκε τρυφερότητα κι ηρεμία.
Πέθανε όμως η αγαπημένη συγγενής. Δύσκολα. Όλα δύσκολα. Και η τρυφερότητα τον άφησε με βαριά κληρονομιά. "Λαλιά δεν είχε ο θάνατος, δασκαλε. Από αύριο θα ξαπλώνει δίπλα σου" έγραψε ένας φίλος σε ποίημα που του αφιέρωσε. "Σας αγαπώ, ξέφυγε στη γιατρό που του ζήτησε μετά συγγνώμη. Είστε από τους λίγους ασθενείς μου που δεν πέθαναν"
Επιβιώνω ή ζω, σκέφτεται συχνά. Κι όμως ξαναβρήκε το χαμόγελο. Σκληρός νότιος εδώ. Μαλθακός ή έστω ευγενής βόρειος εκεί.
"Ακόμη και σε μια σύντομη ερωτική συνεύρεση μπορούμε να έχουμε σεβασμό στον άλλο" τόλμησε να πει στο ραδιόφωνο.
"Χαζός είσαι" του είπε μια παλιά αγάπη. Προτίμησες τα αγόρια γιατί φοβήθηκες μη με λυπήσεις. Ναι. Είχε αποφασίσει ότι θα αντέξει χωρίς παιδιά.
Οικογένεια η αγάπη. Πατρίδα ο κόσμος. Αλλά χωρίς ταξίδια. Εδώ σε ένα μη τόπο, σε μη χρόνο. Για να μη φοβάται.
Αλλά άρχισε να καταλαβαίνει. Τα μαχαιροπήρουνα ήταν στο βραστό νερό για να σκοτωθεί ο βάκιλος. Η τότε απειλή. Έμαθε να ζει με τον ιό. Να ευλογεί τα φάρμακα. Να γελά στις θεραπείες.
Το σαρκίο. Ψάχνει την αντίστοιχη λέξη στην ξένη γλώσσα που τώρα πια εγινε και δική του.
Πριν μήνες έμεινε μέσα καιρό. Σκέφτηκε. Βρήκε δυο βιβλία. Μια αποκάλυψη. Έφυγε από τη δουλειά
Το σαρκίο έγινε σώμα. Τυλίγει την ψυχή, άρα δεν είναι για πέταμα.
Και πάει διακοπές. Πρώτη φορά με ηρεμία. « Γύρνα πίσω... » Ο ιός, ο εγκλεισμός, θάνατοι, μετάδοση, καραντίνα. Πάλι; Από την αρχή; Ξανά.
Βγαίνει λίγο με το σκυλάκι. Αυτό που ήταν πεταμένο και σώθηκε. Βλέπει όμορφους ανθρώπους να περνούν. Οι αγκαλιές, τα φιλιά, οι χειραψίες. Απαγορεύονται. Πάλι. Τώρα που είχε ηρεμήσει. Πάλι ο ιός. Τόσα χρόνια πρόσεχε μη μεταδώσει κάτι στις τρυφερές στιγμές. Μη, μη... Το σπέρμα χαλασμένο έδινε θάνατο κι όχι ζωή. Και τώρα πάλι ; Ένας πανέμορφος νέος περνά με ταχύτητα πάνω σε σκειτ μπορντ. Το σκυλάκι γαβγίζει. Αυτός αυθόρμητα χειροκροτά το νέο. Είναι ο άγγελος της ζωής, όχι πια του θανάτου. Ο νέος χαιρετά τρυφερά με ενα πλατύ χαμόγελο
Γυρίζει σπίτι. Τηλεφωνεί ένα νέο παιδί. "Ασε. Πάει ο έρωτας " Σιγά του απαντά. "Μα χωρίς φιλί; Αφού δεν πρέπει να φιλιόμαστε" Κι εμείς τι κάναμε τόσα χρόνια... Kαταραμένος ιός... Κι εκείνος κι ο καινούργιος.
Ξανανοίγει τον υπολογιστή. "Ζήσε το σήμερα, μάθε για αύριο να μην αφήνεις ποτέ φιλί" Κλείνει τα γεμάτα δάκρυα μάτια του. Μια παλιά εικόνα έρχεται. Καλοκαίρι, νύχτα με φεγγάρι, σε παραλία, χορεύει γυμνός. Τα ακούρευτα μαλλιά τής καραντίνας του έφεραν τις εικόνες της νιότης. Σιγά ρε μη φοβηθούμε έναν ιό. Πετά τα ρούχα του. Βάζει δυνατά μια αγαπημένη μουσική. Χορεύει. Δεν υπάρχει πια φόβος. Μόνο γαλήνη. Κι ο θάνατος ο ίδιος μπορεί να είναι ήρεμος. Αλλά θα αργήσει ο αναθεματισμένος. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Πολύ χορό.

 

* Λογοτεχνία ενάντια σε δύσκολους καιρούς: ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ ΕΥΜΑΡΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ

ΥΓ Ο Ξένος Δικός είναι φίλος των εκδόσεων Εύμαρος, θέλοντας να διατηρήσει την επωνυμία του γράψει με ψευδώνυμο, εμπνεύστηκε από τα κείμενα των συγγραφέων του Εύμαρου και θέλησε να μας καταθέσει και το δικό του. Τον ευχαριστούμε θερμά

ΥΓ2 Οι εκδόσεις Εύμαρος σε μια προσπάθεια να στείλουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας πως η ζωή -και η λογοτεχνία- συνεχίζονται, ζήτησαν από τους συγγραφείς τους να γράψουν ένα κείμενο για τις μέρες που ζούμε.
Κάθε μέρα θα δημοσιεύουμε ένα κείμενο, με τη σειρά που τα παραλαμβάνουμε. Στη σελίδα των εκδόσεων θα είναι αναρτημένα όλα τα κείμενα που έχουν προηγηθεί. Μετά τον Βασίλη Αναγνωστόπουλο, τον Δημήτρη Κουκουλά, τη Ζωή Κατσιαμπούρα, τη Γιώτα Αναγνώστου, τη Λίζα Διονυσιάδου, την Ελένη Λιντζαροπούλου, τον Αλέξανδρο Βαναργιώτη, την Ειρήνη Προκοπίου, την Ειρήνη Δερμιτζάκη, τον Θοδωρή Τσάτσο, τη Μαρώ Τριανταφύλλου, τη Λιάνα Ανδρεοπούλη, τον Γιώργο Μπουγελέκα , τον Μανόλη Κατεινά, τον Κώστα Γιαννόπουλο, τη Γεωργία Δρακάκη, τον Στάθη Βλαχάκο, την Αντωνία Ζεβόλη-Νταουντάκη, τον Τάσο Βασιλείου, την Ελένη Νανοπούλου, τη Ναταλία Δεδουσοπούλου, τον Νεοκλή Δημόπουλο, την Ελένη Κολέθρα, τη Μαίρη Κακολύρη, τον Γιώργο Δρόσο, τον Λέανδρο Πολενάκη, τη Μαρία Τζαρδή, τον Κώστα Ποντικόπουλο, τον Νίκο Χαρτοματσίδη, τον Γιώργο Κοντόπουλο, τη Σωσώ Μακρή, την Ευμορφίλη Καρκαλέτσου, τη Χριστίνα Ιωάννου, τη Μαριάννα Παπουτσοπούλου, τη Ζαχαρούλα Δημητράκου, την Ευρυδίκη Τρισόν, τη Μαρία Χασιώτη, τον Ιωάννη Κουτεντάκη τον Δημήτρη Προύσαλη και τη Μαρία Μαραγκουδάκη, τη σκυτάλη παίρνει ο Ξένος Δικός.