Ο Χεμινγουέι και οι λογοκλόποι «δημοκράτες»

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 08.09.19 ]

Είδα το κείμενό μου: «Χεμινγουέι: τα ουρλιαχτά στην προκυμαία της Σμύρνης» σε μία σελίδα εθνικιστικού τύπου και ανατρίχιασα. Βέβαια, οι «δημοκράτες» λογοκλόποι φρόντισαν να το απαλλάξουν από τα πνευματικά μου δικαιώματα, αλλά εκείνο που με πείραξε ήταν το «περιβάλλον», οι σημαίες και τα άλλα εθνικιστικά σύμβολα. Όλα αυτά προσέδωσαν άλλο πρόσημο στο άρθρο. Βέβαια, δεν είμαι άμαθος. Μου έχει ξανασυμβεί.  Άγουρος κι ενθουσιώδης νέος προσπαθούσα να αποδείξω σε επίπεδο «μάστερ», παρακαλώ, πως η θέση του Μάρσαλ Μακ Λούαν ότι «το μέσο είναι το μήνυμα» δεν ισχύει. Ότι το περιεχόμενο είναι το σημαντικό. Κι εκεί που νόμιζα ότι είχα καταγάγει νίκη μεγάλη, έρχεται η ζωή να μου γκρεμίσει όλο το οικοδόμημα, όπως και τόσα άλλα εξάλλου. Αρθρογραφούσα σε μία «δεξιά» εφημερίδα και πίστευα πως η οπτική της γραφής μου ήταν «αριστερή». Ώσπου μια μέρα με πήρε τηλέφωνο ένας «δεξιός» αναγνώστης, έμπλεος ενθουσιασμού για το… «υπέροχο δεξιό άρθρο»! Δεν αυτοχειριάστηκα, όπως ο Καρυωτάκης, όχι γιατί δεν βρέθηκε πιστόλι στην τσέπη μου, αλλά γιατί η αναδημοσίευση του ίδιου άρθρου σε «αριστερή εφημερίδα» με αποκατέστησε στα μάτια των «αριστερών» και πολύ περισσότερο στα δικά μου. Έλεγα στον Γιάννη Τριάντη ότι με "έσωζε" με τις αναδημοσιεύσεις, ότι αποκαθιστούσε την τιμή μου, αλλά γελούσε. Νόμιζε ότι αστιευόμουν...

Ναι, λοιπόν, «το Μέσο είναι το μήνυμα». Το μέσο-πλαίσιο συνιστά τη μεγαλύτερη λογοκρισία. Γιατί σταμπάρει το κάθε κείμενο με το πολιτικό πρόσημο του μέσου.  

Αν ήταν δημοκρατική η σελίδα που έκανε την λογοκλοπή δεν θα είχα πρόβλημα. Είναι όμως ακροδεξιά και ένιωσα να μου το βρωμίζει…