Ο θάνατος του συγγραφέα

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 29.03.18 ]

Πληροφορούμαι ότι έχω σχεδόν πεθάνει. Υπάρχω μόνο από μια ιδιοτροπία της γλώσσας, φυτοζωώντας σαν τους εγκεφαλικά νεκρούς. Ένας συγγραφέας σε χρόνια καταστολή με μηχανική υποστήριξη των λέξεων. Που σαβανώνουν την ύπαρξή μου ανάμεσα σε υπονοούμενα νοήματα, αλλοπρόσαλλες σημασίες και φανταστικές αφηγήσεις. Όπως, λόγου χάρη:

Ότι σε μια βδομάδα φτάνει το Πάσχα. Με τις πασχαλιές, την περιφορά του επιταφίου και τα κορίτσια της πόλης. Εγώ έχω πάρει απ’ το πρωί τους δρόμους. Ώσπου φτάνω έξω απ’ το σπίτι μου. Βγάζω το τριγωνάκι, παίρνω βαθιά ανάσα κι αρχίζω να γκαρίζω: Σήκω, Λάζαρε, και μην κοιμάσαι…

[Σημειωτέον, Λάζαρος στο όνομα είμαι εγώ, για τις ανάγκες βεβαίως αυτής εδώ της αφήγησης].