Ο ευρωβουλευτής Α. Γεωργούλης κριτής στο Your face sounds familiar

[ ARTI news / Ελλάδα / 14.01.20 ]

Διαμαρτύρονται κάποιοι φίλοι, επώνυμοι κι ανώνυμοι. Μας πως είναι δυνατόν λένε «να ξεχνάει ο ελληνικός λαός», πως είναι δυνατόν να λησμονεί ποιοι τον χρεοκόπησαν, ποιοι τον ρήμαξαν. Δεν έχουν άδικο. Μόνο που περιορίζουν το εύρος των αιτίων. Δεν ευθύνεται για όλα η τηλεόραση, φίλοι μου. Το ίδιο συνέβαινε και το καλοκαίρι του 2015, όταν εν μέσω capital controls -και όλα τα μίντια υπέρ του ΝΑΙ-, ο ίδιος λαός ψήφιζε ΟΧΙ. Και τότε πεινούσε. Και τότε υπέφερε. Αλλά τότε προσφάιζε την ελπίδα και τόκιζε ακριβά την αξιοπρέπειά του. Πίστευε. Υπέμενε. Και συγχρόνως είχε την εσωτερική εκείνη αίσθηση ότι είναι κύριος της ζωής του, ότι ήταν ελεύθερος, ότι εδώ κάτι γίνεται, πώς είναι ο πρωταγωνιστής μιας καινούργιας οπτικής για τη ζωή και τον άνθρωπο. Και δεν ήταν μόνος. Στην Ευρώπη, στην Αμερική, παντού, οι άνθρωποι κοίταζαν τους Έλληνες, αντλούσαν απαντοχή και προσδοκία από τη στάση τους. Κι αυτό επέστρεφε στην Ελλάδα, ανατροφοδοτώντας την ελπίδα. Κι εκεί που μυαλό και ψυχή ήταν ένα, επήλθε η σχάση, ο διχασμός. Η ριζοσπαστική αριστερή πολιτική έχασε τον ριζοσπαστισμό της, έχασε την ψυχή της. Η πολιτική έγινε πόκερ και παζάρι. Οι επιλογές γίνονται πια με αγοραία κριτήρια. Έτσι προέκυψε και ο κύριος Αλέξης Γεωργούλης ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτοχρόνως κριτής του Your face sounds familiar, στον Αντένα!

Ναι, ο κύριος Γεωργούλης «Θέλει και τον κότινο της δημοκρατίας και το τσίγκινο στέμμα της τηλεόρασης. Θέλει και τα άκλαυτα λεφτά των φορολογουμένων και τον δίκαιο μισθό του εμπορίου. Είτε διότι είναι άπληστος είτε διότι δεν έχει ιδέα τι σημαίνει να είσαι ευρωβουλευτής. Δεν είναι προσωπικό το θέμα. Ούτε συριζαϊκό. Υπάρχουν πολλοί αστείοι άνθρωποι στο ευρωκοινοβούλιο, κάθε κόμματος, που ξύνονται, αμειβόμενοι με τεράστια ποσά και σταυλίζοντας στις Βρυξέλλες ομάδες οικείων τους, οι οποίοι δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη προσόντα για μια τέτοια θέση. Υπάρχουν ευρωβουλευτές που μέσω Βρυξελλών συντηρούν τις προσωπικές τους μπίζνες, στην Αθήνα ―χωρίς να παύουν να εξακοντίζουν κούφια, στομφώδη λόγια για διαφάνεια και αξιοκρατία. Υπάρχουν ευρωβουλευτές που πέφτουν με τα μούτρα στην  ντόλτσε βίτα της ελίτ, με ταξίδια, γεύματα, εξτραδάκια και σόπινγκ που ουδεμία σχέση έχουν με τη «δουλειά» τους, αν και την χρησιμοποιούν ως συγκλονίζον πρόσχημα. Απώτερος σκοπός, το προσωπικό λόμπινγκ και η παχυλή σύνταξη. Ποιός έχασε τη ντροπή του, για να τη βρούνε αυτοί; Κρατάνε όμως τα προσχήματα. Ζουν όπως δρουν: λαθραία. Ή ασχολούνται με υψιπετή χόμπι. Ή αγουρομαζεύουν ό,τι κινείται, για τα παράλυτα κι αθόρυβα γεράματά τους. Όμως ο κύριος Γεωργούλης θέλει και ευρωβουλευτής να είναι και κριτής του Your face sounds familiar…». Αυτά γράφει ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος για την περίπτωση.

Για ποια Αριστερά και «πράσσειν άλογα» μιλάμε; εδώ ούτε καν τα προσχήματα…