Ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας με αριθμούς

[ ARti news / Ελλάδα / 01.11.18 ]

Η ελληνική κοινωνία γίνεται όλο και περισσότερο συντηρητική. Αυτό δείχνει η έρευνα του αμερικανικού Κέντρου Ερευνών Pew, η οποία διενεργήθηκε την περίοδο 2015-2017 σε 34 κράτη της Ευρώπης.

Σύμφωνα με την έρευνα, το 89% των Ελλήνων θεωρούν «τον πολιτισμό τους ανώτερο των άλλων». Το 76% των Ελλήνων θεωρούν τη χριστιανική πίστη τους στοιχείο της εθνικής τους ταυτότητας και ότι μόνο ως χριστιανοί είναι «αληθινοί Έλληνες». Αναφορικά με την εθνική ταυτότητα, το 74% των Ελλήνων εκτιμούν ότι η καταγωγή εξ αίματος και η εθνική ταυτότητα ταυτίζονται. Δηλαδή η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων πιστεύει πως δεν μπορεί να είναι Έλληνας όποιος δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα από Έλληνες γονείς.

Στην έρευνα οι Έλληνες ήρθαν πρώτοι για τις μεταφυσικές τους ανησυχίες, καθώς το 92% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως πιστεύουν στον θεό, ξεπερνώντας ακόμα και τους Ρώσους που πιστεύουν το ίδιο, σε ποσοστό 75%. Το ποσοστό αυτό είναι εξαιρετικά υψηλό για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.

Η συνέχεια είναι περισσότερο ενδιαφέρουσα, καθώς μόλις το 31% των Ελλήνων θα αποδέχονταν έναν μουσουλμάνο ως μέλος της οικογένειάς τους και μόνον το 35% έναν Εβραίο.

Συνεπώς οι περισσότεροι από τους πιστούς χριστιανούς δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους το αντιρατσιστικό κήρυγμα του Χριστού, δηλαδή το «Αγάπα τον πλησίον σου», αλλά την εκδοχή που λέει «Αγάπα τον πλησίον σου, πλην των Αμαληκιτών»!

Η έρευνα καταγράφει και διαπιστώνει. Δεν αναζητεί τα αίτια και τους λόγους της συντηρητικής στροφής. Απλώς αναφέρεται ότι αυτή οφείλεται στην κρίση και τα μνημόνια.

Αλλά γιατί τα μνημόνια ενίσχυσαν τη συντήρηση και όχι την προοδευτική στάση απέναντι στην κρίση; Γιατί ο ακροδεξιός, ο ρατσιστικός και φασιστικός λόγος εκμεταλλεύεται αυτό το κλίμα, ενώ, αντίθετα, οι αριστερές πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν;

Το έχουμε ξαναπεί. Ο βασικός λόγος είναι ότι η σύγκρουση έχει μετατεθεί σε δευτερογενή ζητήματα όπως η μετανάστευση, η ασφάλεια και η εθνική ταυτότητα, και αποκρύβεται το κεντρικό ζήτημα που είναι η λειτουργία του οικονομικού συστήματος, η οποία δημιουργεί την ανεργία, τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Η μετατόπιση αυτή για την σοσιαλδημοκρατική αριστερά ήταν αναγκαστική καθώς προσχώρησε εκούσα άκουσα στην πολιτική της νεοφιλελεύθερης λιτότητας τύπου Σόιμπλε. Έτσι, η ειδοποιός διαφορά της από τη δεξιά και την ακροδεξιά εξαφανίστηκε, ενώ η πολιτική της λιτότητας «νομιμοποιήθηκε» ως μονόδρομος. Σ’ αυτό το πλαίσιο η ριζοσπαστικοποίηση της ακροδεξιάς με την αντικαπιταλιστική και ενίοτε «γκραμσιανή» ρητορική της, την αντιπαγκοσμιοποίηση και τον εθνικισμό(ταυτότητες) κέρδισε έδαφος και εξέφρασε την τυφλή αγανάκτηση των «αναλφάβητων σχετικά με τη Δημοκρατία»!

Επίσης, θα πρέπει να δούμε το φασίζον -λιγότερο ή περισσότερο- περιεχόμενο και την ανάλογη λειτουργία των ελλαδικών θεσμών πολιτικής κοινωνικοποίησης, όπως το σχολείο, η Εκκλησία, ο στρατός, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Το παράδειγμα των ημερών είναι χαρακτηριστικό. Η αξιοποίηση του ονοματολογικού αλλά και του θανάτου του Κ. Κατσίφα είναι ενδεικτική για το πώς η τηλεόραση ενισχύει την εθνικιστική, ακροδεξιά ρητορική.

Η Αριστερά πως απαντάει; Αμήχανα. Γιατί παίζει, όπως προείπαμε, στο πεδίο του αντιπάλου. Συγκρούεται για το δευτερεύον(ταυτότητα) και όχι για το πρωτεύον: υπερσυσσώρευση πλούτου, ανεργία, εξαθλίωση. Κι αυτό γιατί ο καπιταλισμός έχει γίνει αποδεκτός ως μία μορφή οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας που υπήρξε από πάντα και θα υπάρχει για πάντα. Το παράδοξο, μάλιστα, είναι ότι δεν αμφισβητείται πια από μεγάλα τμήματα της Αριστεράς (κυρίως της σοσιαλδημοκρατικής) αλλά από την ακροδεξιά! Εξυπακούεται ότι η αμφισβήτηση του καπιταλισμού από την ακροδεξιά είναι πλαστή, καθώς η αυτή είναι ανοιχτά στην υπηρεσία της ολιγαρχίας. Θυμίζουμε την οργάνωση της συνδικαλιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος, η οποία ενισχύεται από μερίδα εφοπλιστών. Εκεί, λοιπόν, βρίσκεται το πεδίο της ουσιαστικής σύγκρουσης. Δεν είναι τυχαία η αιματηρή επίθεση σε μέλη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ από χρυσαυγίτες.