Ο Άλλος...

[ ARTI news / Ελλάδα / 12.04.19 ]

Γράφει ο Νίκος Προσκεφαλάς

Μόλις βραδιάσει, ρίχνω κλεφτές ματιές απ’ το παράθυρο. Τον βλέπω μέσα να τρώει σιωπηλά. Τις καθημερινές ξέρω, εργάζεται από νωρίς υπάλληλος σε μια εταιρεία, ή σ’ ένα γραφείο, ή ίσως σε μια οικοδομή που ανακαινίζεται, ή σ’ ένα κατάστημα με ρούχα, ή άλλοτε ξεπεσμένος άγγελος ντελιβεράς πάνω σ’ ένα ιπτάμενο μηχανάκι, πανάλαφρο. Όταν γυρνάει το βράδυ, κοιτάζει συνήθως παλιές φωτογραφίες. Άλλα βράδια πάλι, βασανίζεται με κάτι ξηρούς καρπούς, άσπαστους, σκληρούς ή κάτι μαραγκιασμένες σταφίδες. Πώς του ξέφυγαν και ξεράθηκαν, κοκάλωσαν έτσι όλα. Σταλιά χυμός δεν τους έχει απομείνει… Στην οθόνη, ακολουθεί πολιτική διαφήμιση. Αυτός κι αν είναι ξηρός, στυφός καρπός. Κι έπειτα η πρώτη φωτογραφία μιας μαύρης τρύπας απ’ το δορυφόρο της NASA. Τις ξέρει τις μαύρες τρύπες. Αυτές που όλα τ’ απορροφάνε στο σώμα τους και σε πάνε τάχα σε παράλληλα σύμπαντα. Νιώθει πως είναι στο κορμί του μια τέτοια, που τ’ απορρόφησε όλα, ένα ένα τα τελευταία χρόνια, μα σε κανένα παράλληλο σύμπαν δεν τον πήγε, κανένα νέο γαλαξία δεν έφερε στο φως… Λίγο πριν πλαγιάσει, σκουπίζει κάτι τελευταία ψίχουλα μοναξιάς, που ξέμειναν εδώ κι εκεί, όσο πιο ήσυχα μπορεί, να μην ακούσουν η γυναίκα και τα παιδιά κι αποκοιμιέται βαθιά. Ελπίζει ως την άνοιξη.

        Είναι φορές που τον βλέπω ξαφνικά στον καθρέφτη. Έναν μικρό οβάλ καθρέφτη, σα φινιστρίνι καραβιού. Μου χαμογελάει φιλικά. Δε φαίνεται να τον απασχολεί το ξάφνιασμά μου. Νιώθω με φρίκη πως κι αυτός κρυφά με παρακολουθεί.«Γεια σου γείτονα», μου λέει μέσα απ’ τον καθρέφτη, μου κλείνει το μάτι και μου δείχνει με νόημα την παλιά, παροπλισμένη σφεντόνα του, κι ύστερα μια πληγή στο γόνατο, απαράλλαχτα ίδια μ’ αυτή που είχα κι εγώ από παιδί. Ανατριχιάζω. Κλείνω ερμητικά το παράθυρο και σβήνω το φως.