Οι ωραίες παιδαγωγικές του παρελθόντος

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 12.01.19 ]

Διθέσιο σχολείο. Ο δάσκαλος που είχαμε έκανε τα πάντα εκτός από μάθημα. Ας όψεται η αλληλοδιδακτική. Κάθε Τρίτη και Παρασκευή απόγευμα μάς έβαζε υποχρεωτικό κατηχητικό. Επί ποινή ξύλου για τους απουσιάζοντες. Όπως και στον κυριακάτικο εκκλησιασμό. Καθότι αριστερό ψαλτήρι ο λεγάμενος. Είχε και καλή θέα από κει πάνω για τους παριστάμενους και κυρίως τους μη παριστάμενους. Έκανα εγώ το παπαδάκι τότε σχεδόν σε κάθε θεία λειτουργία. Ώστε να μετράω στα κορίτσια και να τα πηγαίνω καλά με αυτόν. Και πράγματι, μπορώ να πω ότι έφαγα λιγότερο ξύλο από αρκετούς συμμαθητές μου. Αλλά τώρα διασκεδάζω σφόδρα όταν ακούω κάποιους να αναπολούν τα παλιά σχολεία και τους παλιούς δασκάλους και τις παλιές μεθόδους διδασκαλίας Αν κάτι έμεινε στο δικό μου το μυαλό απ’ όλα αυτά είναι τότες που ’βγαινα από το ιερό ντυμένος με τα ράσα, κουβαλώντας εξαπτέρυγο ή θυμιατό. Πώς δηλαδή με κοιτούσαν τα κορίτσια. Ας έκανα τον σοβαρό εγώ, πάντα σε εκείνες είχα το μυαλό μου.