Οι ουλές των γραφτών

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Κόσμος / 12.10.19 ]

Τούτα δω τα κειμενάκια τα θέλω με σφιγμένα δόντια, χαμηλωμένο βλέμμα και ανοιξιάτικα χαμόγελα. Όπως θυμάμαι εκείνο τον Κούρδο μαθητή μου, που μια φορά του δίδαξα την ελληνική σαν ξένη γλώσσα. «Καλημέρα», «Με λένε, Ακίμ», «Είμαι από το Αφρίν», «Ο αδελφός μου ζει στη Γερμανία», «Η μάνα μου είναι στη Συρία», «Τον πατέρα μου τον πιάσανε οι Τούρκοι» συλλάβιζα από τον πίνακα τονίζοντας την προφορά των φθόγγων, ενώ παρατηρούσα τις βαθιές ουλές που έκρυβε κάτω από τα μανίκια του. Από οβίδες έμαθα, τελικά, ότι ήταν. Κρατώ ακόμη το πρόσωπό του, ένα χαμόγελο άνθιζε παρ’ όλα αυτά σαν μυγδαλιά Φλεβάρη μήνα.