Οι ξεκοιλιασμένες λέξεις μου

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 12.12.18 ]

Κάποιοι πόλεμοι μαίνονται τη νύχτα στο μυαλό μου με αιφνίδιες εφορμήσεις, τακτικούς ελιγμούς, άνευ όρων παραδόσεις, σκισμένα λάβαρα και τον μακρινό αντίλαλο κάποιων τελευταίων εκρήξεων. Κατά τις τρεις τα χαράματα, όταν πια σιγεί για τα καλά η κλαγγή των όπλων, σηκώνομαι από το κρεβάτι και με δειλά βήματα κατεβαίνω προσεκτικά προσεκτικά τις σκάλες. Μια στοίβα από κομματιασμένα μέλη, βγαλμένα άντερα και διάτρητα κρανία με περιμένει πάντα στο υπόγειο γραφείο μου. Ξύνω την κούτρα μου και ανοίγω τον υπολογιστή, περνάω τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο και αρχίζω να τα περισυλλέγω ένα ένα. Προτού να χαράξει έχω ολοκληρώσει την αποστολή μου.

Δεν γράφω κείμενα εγώ, τις ηττημένες λέξεις μου ενταφιάζω.