Οι μελαγχολίες του Γενάρη

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 01.01.19 ]

Οι μελαγχολίες του Γενάρη έχουν πρωινές καταχνιές, απογευματινά βραδιάσματα και κάποιες ελάχιστες αλκυονίδες μέρες. Όταν ήμουνα μικρός δεν τον άντεχα καθόλου, έτσι όπως στεκόταν στη μέση του πουθενά, αρκετά πριν απ’ την ελπίδα της άνοιξης και λίγο μετά από τη χαρά των διακοπών. Καθόμουνα ολημερίς δίπλα στην ξυλόσομπα, κοιτούσα  τους ελάχιστους περαστικούς στον δρόμο και έκλαιγα τη μοίρα μου για τις χαμένες βόλτες μου και τα άπαιχτα παιχνίδια μου. Δεν είχα υποψιαστεί ο αφελής πόσα από κείνα τα βλέμματα θα ψύχονταν εν αγνοία μου για ολόκληρες δεκαετίες και πόσες από κείνες τις καταχνιές θα έβρισκα από τότε κουκουλωμένες στο κρεβάτι μου μαζί με μπόλικα βραδιάσματα και λίγες αλκυονίδες μέρες. Και τώρα, που περάσανε τα χρόνια, οφείλω πλέον να το πω, οφείλω πολλά σ’ αυτόν τον μήνα.