Οι κυρίες

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 11.01.20 ]

Πού και πού έρχεται στο μυαλό μου μια Γεωργία, μια Μαίρη, μια Ευθαλία, μια Καλλιόπη, μια Αντωνία και μια Ερμιόνη, φορώντας  άσπρα γιακαδάκια, ακριβά μπλου τζιν ή καινούρια ταγιεράκια, για να μου ζητήσουν επιτακτικά το μερίδιο που δικαιούνται απ’ τη ζωή, απ’ τη μνήμη και απ’ τη γραφή μου. Στέκομαι εγώ παράμερα και τις παρατηρώ με το βαριεστημένο ύφος που ’χουν οι επίσημοι στις μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις. Συγχωρήστε με, βρε κορίτσια, αλλά οι δικές μου οι αγίες ήταν πάντα κάτι αλήτισσες των δρόμων, ταλαίπωρες γκαρσόνες, αγρότισσες των χωραφιών, που τραβιούνται ολημερίς και ολονυχτίς σε ναυαγισμένες ξέρες, απαιτητικούς πελάτες και καλοκαιρινούς καύσωνες, για να ’ρθουν αποδώ τα ξημερώματα και να τις σπιτώσω στα πιο όμορφα γραφτά μου. Συγχωρέστε με, σας λέω, δεν θα προκάνω ούτε τούτη τη φορά.