Οι δικοί μας αφανείς

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 26.01.19 ]

Υπάρχουν παντού τριγύρω, χωρίς να φαίνονται. Λέω για τους απόβλητους της όρασης, τους απόκληρους του βλέμματος. Όσους κείνται πέραν των ερωτικών, κοινωνικών και αισθητικών φίλτρων του οπτικού νεύρου. Αυτούς που διαμένουν στις σκιές και σκεπάζονται απ’ τις κηλίδες του αστικού κάδρου. 

Περνούσαν λοιπόν από δίπλα του. Ούτε ένας δεν εστίασε το βλέμμα. Δυο τρεις μονάχα κοίταξαν βιαστικά και νόμισαν ότι κοιμόταν. Τρεις η ώρα το μεσημέρι σε πεζοδρόμιο της Τσιμισκή, στο ύψος των Λαδάδικων. Γενάρης μήνας. Με οχτώ βαθμούς κάτω απ’ το μηδέν όλη τη νύχτα. Πρωί πρωί πήγε ένα αδέσποτο και ξάπλωσε κοντά του. Πού και πού γρύλιζε κιόλας.