Οι δικές μου οι Κροστάνδες

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 22.05.18 ]

Φορές φορές σκέφτομαι αν έχουν αξία όλα αυτά. Εννοώ τα γραφτά, η γραφή και η λογοτεχνία. Όλη αυτή η δαπάνη του εγώ, όλη αυτή η ματαιοδοξία του εγώ, όλος αυτός ο αυτισμός του εγώ. Όμως όσο και αν σπάω το κεφάλι μου δεν βρίσκω άλλο τρόπο για να υπερασπιστώ τις Κροστάνδες που κάθε τρεις και λίγο εξεγείρονται πολιορκημένες στο μυαλό του. Ώστε να συντάξω ένα ψήφισμα αρχών ή να προβώ σε έναν απολογισμό απωλειών ή να συνθέσω ένα εμβατήριο της ήττας. Και είναι η επίγνωση αυτής της αδυναμίας που με σπρώχνει ξανά να πιάσω το πληκτρολόγιο με την ιδιότητα άλλοτε του ανυποψίαστου τουρίστα, άλλοτε του γιωτά θαλαμοφύλακα και άλλοτε του μεσοαστού διανοούμενου μπροστά στη μάχη που μαίνεται εδώ και δυο δεκαετίες στην οθόνη του υπολογιστή μου. Γιατί στη δική μου αντίληψη η λογοτεχνία είναι λογοτεχνία μόνο εφόσον επιχειρεί και ξαναεπιχειρεί την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων απ’ τους επαναστάτες που τα έχουν ήδη καταλάβει. Ειδάλλως είναι προορισμένη να ξεπέσει σε μια ακόμη τεχνολογία της εξουσίας ανάμεσα σε καμπόσες άλλες.