Ξανά για τη γραφή

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 02.01.19 ]

Αντλώ τις εδώ σκέψεις από σχετική συζήτηση που ’χα με φίλο για τη γραφή – το νόημα, τον ρόλο και τον σκοπό της. Είναι λοιπόν, στη δική μου αντίληψη, η γραφή σαν το ξαφνικό κουδούνισμα του τηλεφώνου μέσα στην άγρια νύχτα. Που όσο κι αν προσπαθείς να συγκρατήσεις την ηρεμία σου, ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα ή κάποιο καρδιακό επεισόδιο θα προαναγγέλλει.  Για να αποδειχτεί, όταν επιτέλους σηκώσεις το τηλέφωνο, απλή φάρσα ή λάθος αριθμός. Οπότε μένεις με τη λαχτάρα, τα νεύρα και την απότομη αφύπνιση. Χουζουρεύεις στο κρεβάτι, κάνεις να ξανακοιμηθείς, τρίβεις τα μάτια, σηκώνεσαι όρθιος/-α.

Και τώρα; Και τώρα, γαμώ τον μπελά μου, πώς θα τον διαχειριστώ τον ξύπνο μου;