Να σώσουμε τη ζωή στον πλανήτη...

[ ARTI news / Κόσμος / 23.08.19 ]

«Θα είστε σοβαροί ή θα ξαναβγείτε στους δρόμους;». Το ερώτημα αφορά τον τρόπο της αντιπολίτευσης στη ΝΔ και προέρχεται από την πλευρά των φιλικών προς την κυβέρνηση μέσων ενημέρωσης και δημοσιολογούντων. Λες και δεν είσαι σοβαρός όταν «βγαίνεις στο δρόμο»! Δεν ήταν σοβαροί οι εργάτες που βγήκαν στο δρόμο, την πρωτομαγιά, για το 8ωρο, για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, για τις παράνομες απολύσεις, για την υγεία και την ασφάλιση. Κανείς βέβαια από τους κυρίους αυτούς δεν αποδοκίμασε τον ακτιβισμό του γραφικού προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ, κανείς δεν καταδίκασε τα fake news του Σκάι και των συντηρητικών εφημερίδων., ούτε τις αντισυγκεντρώσεις φασιστοειδών για το Μακεδονικό. Αυτά ήταν σοβαρή αντιπολίτευση! Αλλά αυτή τη δουλειά τους κάνουν. Επιδιώκουν να απονομιμοποιήσουν το «Δρόμο» ως τρόπο έκφρασης και διαμαρτυρίας. Και διερωτάται κανείς: Άραγε, θα προχωρήσουν και στην απαγόρευση των διαδηλώσεων, των πορειών και των ανοιχτών συγκεντρώσεων;

Αλλά γιατί φοβούνται το «δρόμο»; Γιατί παραδοσιακά δεν μπορούν να τον ελέγξουν. Προσπάθησαν να το κάνουν με το Μακεδονικό. Το κατάφεραν μέσω των εθνικιστικών και φασιστικών μορφωμάτων. Τα οποία όμως προσπαθούν τώρα να «φρενάρουν», οδηγώντας τα στην κοίτη των εθνικών «γιορτών» για τα 200 χρόνια από το 1821. Εδώ ισχύει ο ήπιος βοναπαρτισμός της νέας δεξιάς κι ένας ελιτισμός που δεν εμπιστεύεται την λαϊκή δυναμική, στη λογική του Αμερικανού φιλοσόφου Έμερσον που έγραφε: «πρέπει να εκπαιδεύουμε το λαό γιατί αλλιώς θα μας πιάσει από το λαιμό». Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται η κα. Κεραμέως που θέλει να δώσει νέο χαρακτήρα στην «εκπαίδευση-προπαγάνδα» μέσω της ενίσχυσης των θρησκευτικών στα σχολεία κι ενός νέου εθνικιστικού αφηγήματος για το 1821.

Η δεξιά το ίδιο έκανε πάντα. Μερικούς μήνες πριν την κατάρρευση του μετώπου στην Μικρά Ασία, ο αρχιστράτηγος Χατζανέστης, προσπαθώντας να δώσει ώθηση στο ανύπαρκτο ηθικό των στρατιωτών πρότεινε την επίθεση στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι, όταν ορκίζονταν η κυβέρνηση Ράλλη, ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος έγινε δεκτός στη Βουλή από τους δεξιούς (βασιλικούς και φανατικούς αντιβενιζελικούς) με την ιαχή «Και στην Πόλι Αυτοκράτωρ»! (εφημ. ΕΜΠΡΟΣ, 24, Δεκ., 1920). Η επίθεση στην Κωνσταντινούπολη δεν έγινε ποτέ. Εκείνο που συνέβη ήταν η μικρασιατική τραγωδία.     

Ο «Δρόμος» είναι πάντα ο προνομιακός χώρος των «κάτω» και γι’ αυτό και της Αριστεράς. Με την έννοια ότι η Αριστερά εκπροσωπεί τους «κάτω», όσους έχουν και κυρίως όσους δεν έχουν φωνή (απόκληροι, άνεργοι, ανέστιοι, πρόσφυγες...). Γι’ αυτό η διάκριση μεταξύ «διακυβέρνησης και εκπροσώπησης» είναι λυμένη από παλιά, από την εποχή του Μαρξ. Από τότε ειπώθηκε ότι οι «κάτω» εκφράζουν με ένα τρόπο και τα συμφέροντα των «πάνω» (είναι συμφέρον και των «πάνω» να μην καταστραφεί ο πλανήτης από την άκρατη επιδίωξη του καπιταλιστικού κέρδους).

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση απαξίωσε το «Δρόμο» και οργανωτικά (ανύπαρκτο κόμμα και τοπικές οργανώσεις) και επικοινωνιακά(ευκαιριακές μόνο συγκεντρώσεις, ομιλίες, και καμία διαρκή σύνδεση με κινήματα, συνδικάτα...).    

Το χειρότερο είναι ότι δεν προτάσσει μία πολιτικό-ιδεολογική θέση-πλαίσιο που να ερμηνεύει με συνεκτικό τρόπο αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα και στον πλανήτη. Το ίδιο ισχύει και από τα άλλα κόμματα πέραν της δεξιάς. Δεν υπάρχει το σθένος της καταδίκης του καπιταλισμού ως ολοκληρωτικού καταστροφέα. Κι αυτό τη στιγμή που η Αμαζονία, που παράγει το 20% του οξυγόνου στη Γη,  καίγεται.

Είναι εύκολο να λες ότι δεν θέλεις «φόλουερς(ακολούθους)», αλλά το δύσκολο είναι να οργανώσεις το «δρόμο», να πείσεις για την οικολογική καταστροφή, ότι το προσφυγικό το προκαλούν οι πόλεμοι των «μεγάλων», στη Συρία, στην Αφρική, ότι για το έγκλημα στην Υεμένη, για τα σκλαβοπάζαρα στη Λιβύη, για τις ψυχές που χάνονται στη Μεσόγειο και στον ποταμό Ρίο Γκράντε φταίνε τα συμφέροντα της πλανητικής ελίτ, του 1% των υπερπλούσιων της Γης.

Η πολιτική και κοινωνική οικολογία, ως πολιτική και ιδεολογική πρόταση, ως απάντηση στην καταστροφή και το θάνατο που προκαλεί ο καπιταλισμός και η αρρωστημένη απληστία του κέρδους, είναι εδώ. Ας τη διαδώσουμε παντού. Σε όλους τους δρόμους, σε όλες τις πλατείες, στα πάρκα, στα βουνά, στις θάλασσες και στα ποτάμια. Να πείσουμε ότι πρέπει να αγωνιστούμε για τη ζωή, όχι μόνο τη δική μας και των παιδιών μας, αλλά κάθε μορφή ζωής που υπάρχει στον πλανήτη. Η σωτηρία της ΖΩΗΣ είναι οντολογική και υπαρξιακή ανάγκη πια! Αλλά για να υπάρξει σωτηρία της ζωής πρέπει να υπάρξει και η σωτηρία της ανθρωπιάς. Να αλλάξουμε λοιπόν. Να αγαπήσουμε τη Φύση και τη φύση μας. Να απορρίψουμε στα σκουπίδια τον καταναλωτικό καθρέφτη που μας προσφέρει ο καπιταλισμός και ο οποίος δεν είναι παρά η «παραμύθα» ενός τεχνητού, αυτοαναλωνόμενου πάθους και μιας ψευδο-ευτυχίας.