Να σκοτώσουμε το φασίστα που μας κατοικεί

[ Γιώργος Σταματόπουλος / Ελλάδα / 02.06.15 ]

Οι λαοί δημιουργούν την αυτοεικόνα τους για να νοιώσουν καλύτερα εντός αυτής. Η εικόνα είναι πάντα ιδεατή, πώς αλλιώς; Οι Έλληνες λ.χ.,
υπερηφανευόμαστε για τον Παρθενώνα μας, τον πολιτισμό μας, τη γέννηση, σε τούτα τα χώματα, της Δημοκρατίας, την πολύπλευρη άνθηση της
γραμματείας (ποίηση, θέατρο, γλυπτική, φιλοσοφία κ.τ.τ.). Όλα τούτα στο φαντασιακό μας βεβαίως, διότι στην πραγματικότητα είμαστε ένα τσούρμο
απαίδευτοι ανάμεσα σ’ έναν συρφετό αυτοδίδακτων και διανοουμένων που επηρεάζονται από εσπέριες αρχές και αξίες. Οι τελευταίες φέρουν τον
μανδύα της παγωνιάς της Μεσευρώπης και της γαλλικής ξινίλας, είτε αφορούν το δίκαιο είτε τον χορό και τη μουσική (τον πολιτισμό εν γένει).
Έρχονται όμως στιγμές που η αυτοεικόνα διαλύεται, καλή ώρα. Πάει η εθνική υπερηφάνεια, η έπαρση, η αυτοπεποίθηση. Οι Ευρωπαίοι
αποδεικνύονται αδίσταχτοι στις οικονομικές απαιτήσεις γιατί γνωρίζουν στο βάθος ότι, πλέον, είμαστε ένας ηττημένος λαός και ότι οι πλείστοι εξ
ημών το έχουμε αδιαμαρτύρητα αποδεχτεί. Όσο καιρό βέβαια ζούσαμε στην πλασματική μας ευμάρεια δεν δίναμε σημασία στους προγόνους και τα
"μεγαλεία" τους, το χρήμα αδιαφορεί για καταγωγές και ιδέες, οι κάτοχοι του χρήματος εννοείται... Τώρα που βλέπουμε ότι το γάλα θα ξινίσει ακόμη
κι αν κατέβουν στη χώρα όλοι οι θεοί της οικουμένης, ανοίγουμε τα κιτάπια μας (όσοι έχουμε) και ουρλιάζουμε για την παρελθοντική αγλαΐα
μας. Είναι όμως αργά. Όσο κι αν πασχίζει η κυβέρνηση να «κατακτήσει» μια συμφωνία με τους πιστωτές, ο λαός αποδεικνύεται ανίκανος να συνδράμει
διότι είναι αμαθής και κακομαθημένος, έχοντας επιτρέψει να διεισδύσει στο κοινωνικό του DNA ο ωχαδερφισμός, ο ραγιαδισμός και το κακό
συναπάντημα.
Μερικοί φώναζαν, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 κιόλας, για την εγκληματικότητα τής συμπεριφοράς της κοινωνίας. Η «ευμάρεια» όλων
(πολλών) τους αποκαλούσε γελοίους, Δον Κιχώτες της συμφοράς, μαλάκες και δεν συμμαζεύεται. Αυτοί οι μ... όμως διέσωσαν το αριστερό ήθος, τις
αξίες της αλληλεγγύης και τις αρχές της αυτοδιαχείρισης, με λίγα λόγια αυτοί προστάτεψαν τη δημοκρατία, στο όνομα της οποίας ομνύουν άπαντες
ενώ την ίδια ώρα τη βιάζουν! Όλη αυτή η κοινωνική ραθυμία, όλη η αδράνεια καθώς και η έλλειψη ενδιαφέροντος για τον πάσχοντα διπλανό, έσπασαν τη συνοχή μας, επιτρέποντας έτσι στο ναζιστικό μόρφωμα να αποκτήσει θάρρος και να εμφανιστεί πλέον απροκάλυπτα στο πολιτικό προσκήνιο.
Μερικές φορές μια φευγαλέα σκέψη μού ψιθυρίζει ότι είναι πιθανό στο βάθος να είμαστε όλοι χρυσαυγίτες. Δεν λέω. Αηδιαστικό ακούγεται. Και
αντιδραστικό (άκομψο και λοιπά). Εντάξει. Μήπως, όμως, να ξανακοιταχτούμε μέσα μας; Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα εάν δεν συναποφασίσουμε, εάν δεν συνομολογήσουμε να κάνουμε μια επαναξιολόγηση του κακόμοιρου εαυτού μας. Βλέπω (και νομίζω πολλοί άλλοι μαζί μου) πολύ φασισμό στην
καθημερινή ζωή ανθρώπων που αποκαλούν εαυτούς δημοκρατικούς, αριστερούς, προοδευτικούς. Αχ, η δημοκρατία απαιτεί Παιδεία και πολιτισμό (πολύ
πολιτισμό!), ενώ ο φασισμός όχι (εμπεριέχει όμως την τυφλή βία και τον θάνατο).
Τι θέλουμε επιτέλους; Θέλουμε να σκοτώσουμε τον μπάτσο που όλοι κρύβουμε μέσα μας ή όχι; Εάν όχι ας βγούμε στην αγορά και να το πούμε,
και να πάψουμε κάποτε να μεμψιμοιρούμε, να υποκρινόμαστε, να παίζουμε θέατρο με τον εαυτό μας και τα παιδιά μας και τις ιδέες μας. Να μην
γελοιοποιούμε την κοσμοεικόνα μας με την εθνική αυτοεικόνα.