Μονόλογοι

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 22.06.19 ]

Μέχρι που να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει κάποιες αποστάσεις έχουν εκατοστό το εκατοστό μακρύνει. Σηκώνεις το κεφάλι για να δεις, ολόκληρα χιλιόμετρα ανάμεσα σε βράχια, κρεμνά και ιδιωτικές ερήμους, πας από πείσμα ή συνήθεια να ψελλίσεις μια κουβέντα, μόνο τον αντίλαλό σου ακούς να αντιγυρίζει. Τα ’ξερα βεβαίως όλα αυτά, τα ’νιωθα και τα ζούσα από χρόνια, αλλά ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα, έτσι όπως τυχαία διασταυρώθηκαν οι θερμές μας χειραψίες με τα παγωμένα μας χαμόγελα. Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε κάτι παραπάνω απ’ τα συμβατικά που για αρκετή ώρα διασκέδασαν την αμηχανία μας, αλλά νομίζω ότι βολευτήκαμε κι οι δύο στην ελπίδα της επόμενης φοράς. Ένα απροσδιόριστο μέλλον είναι πάντα μια σανίδα στα ναυάγια του παρόντος, κι ας υποψιάζεσαι ήδη τις πιο τρικυμισμένες θάλασσες να φουρτουνιάζουν στο μυαλό και στη ζωή σου. Να, λίγες βδομάδες μετά εσύ πέθανες, άλλη φορά δεν είχε ποτέ ξανά μαζί σου. Εγώ δε, μη έχοντας τι άλλο να κάνω, επιδίδομαι σε νοερούς διαλόγους μπρος σε μια οθόνη που επιμένει η μαλακισμένη να σωπαίνει: Πες μου, ρε συ… Πες μου… Μόνο πες μου….