Μιλώντας στα παιδιά...

[ Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη / Ελλάδα / 25.11.18 ]

Χωρίς τίτλο αλλά με σεβασμό.

Σέβομαι τα παιδιά, όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Βασικά, τα σέβομαι όσο σέβομαι την Ιστορία. Γιατί τα παιδιά -τα παιδιά μας- είναι η ιστορία. Η καλύτερα, χωρίς αυτά η ιστορία δεν γράφεται.

Η πρόσφατη συγκέντρωση –καθαρά εθνικιστική- στην Πτολεμαΐδα, με μπροστάρηδες παιδιά(;) μπορεί να δημιουργεί σε ορισμένους από μας θυμό, λύπη, ευελπιστώ σε ένα μικρό -συγκεκριμένο πάντα τμήμα ενηλίκων- εθνική… ανάταση, όμως τελικά αυτό που πρέπει να κάνει, είναι μόνο να μας προβληματίσει. Γιατί τι μπορεί -αλήθεια-, σε μια εποχή κρίσης για μια χώρα –τη χώρα μας-, να εγείρονται τέτοιου είδους ζητήματα; Δεν θα τα αποκαλέσω ζητήματα αλυτρωτισμού, για τον εξής λόγο. Αν τα ίδια τα παιδιά κατανοούσαν έστω με την ορμή της νιότης τους τι σημαίνει αυτό, μάλλον θα το ξανασκέφτονταν πριν πάρουν τους δρόμους. (Κάποιοι όμως «καθοδηγητές», δεν τους εξηγούν για ευνόητους λόγους ποιο είναι το δεύτερο μέρος της παράστασης)

Θα μιλήσω όμως για κρίση ταυτότητας. Όχι εθνικής βεβαίως. Μιλώ για την ανάγκη του «ανήκειν». Σε μια «μεγάλη ιδέα», σε ένα «χώρο άμεσης δράσης», απέναντι σε έναν κοινό εχθρό. Που ακόμη κι αν δεν υπάρχει, ανάγκη αδήριτη να κατασκευαστεί. Αν χρησιμοποιήσουμε λιγάκι τους όρους της Ψυχολογίας, οι μηχανισμοί άμυνας του Εγώ εξηγούν άριστα πολλά από αυτά τα φαινόμενα. Στο μηχανισμό ας πούμε της προβολής, προβάλω στον άλλον αυτό που μισώ σε μένα. Νοιώθω ας πούμε μικρός, καταπονημένος από τις συνθήκες ζωής, απόβλητος, καταδικασμένος; Τι πιο απλό, να διώξω από πάνω μου όλα αυτά, προβάλλοντας τα σε ομάδες που «σηκώνουν» λόγω και της κοινωνικής τους θέσης αυτή την προβολή. Και δόξα τω θεώ «πήξαμε» πια από αδύναμους και κατατρεγμένους! Κάτι αντίστοιχο γίνεται και με άλλους μηχανισμούς, της μετάθεσης της εξιδανίκευσης! Ιδίως αυτής. Εξιδανικεύω σημαίνει εξυψώνω κάτι πέρα από τη γνώση. (κυρίως και μέσω ηθελημένης άγνοιας!) Γιατί η γνώση φτιάχνει ιδανικά. Αλλά επ’ ουδενί δεν εξιδανικεύει. Δηλαδή δεν φτιάχνει φαντάσματα.

Εν ολίγοις. Αν βρισκόμουνα απέναντι σ’ αυτά τα παιδιά που ωρύονται για Κύπρο(!) , Μακεδονία, -και αναρωτιέμαι γιατί όχι και για Κωσταντινούπολη, για Σμύρνη, ή και ακόμη μακρύτερα, για Ινδία και Αφγανιστάν- μέχρι εκεί ήταν η κυριαρχία του ένδοξου προγόνου μας, ή ακόμη πιο αρχαία στη Μεγάλη μας Ελλάδα, που τώρα την έχει ο Ματτέο; … Αν λοιπόν βρισκόμουν απέναντι… θα έκανα ένα γκάλοπ γνώσεων. Με αγάπη.

-Πείτε μου το 1870, εθνολογικά τι κατάσταση επικρατούσε στη Μακεδονία;

-Ίδια ερώτηση για το 1913.

-Πείτε μου στον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο, ποιοι ήταν εναντίον τίνος;

-Πείτε μου το ίδιο για το δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο ωρέ!

-Τέλος… για να μην παρατείνω το «μαρτύριο γνώσεων», πείτε μου το ρόλο που έπαιξαν και παίζουν εσαεί οι λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις, στο να μη δοθεί η Κωσταντινούπολη στους Έλληνες νικητές  του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου του εθνάρχη –και λυσσομανούντος τότε για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο- Βενιζέλου!

Όχι δε θα βασάνιζα άλλο τα παιδιά. Ας πούμε, για κάτι συνθήκες Νεϊγύ, Σεβρών και Λωζάνης, δε θα τα ρώταγα…. Τα βασικά μόνο.

Και ορκίζομαι, αν το… χμμμ… 1% μου απαντούσε στο1/3 των ερωτήσεων, θα έδινα το οκ να πάνε με τα λάβαρα μέχρι τη γωνία ζητωκραυγάζοντας!

Πέρα όμως από πλάκα. Τα πράγματα εδώ είναι σοβαρά. Αυτού του τύπου η συσπείρωση, δείχνει τη δύναμη του σκότους. Και από το σκότος, κάποιοι πάντα θα επωφελούνται. Η ιστορία, βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων. Με ολέθριες συνθήκες τελικά για όλη την ανθρωπότητα.

Ας πάρει ο καθένας την ευθύνη του. Γονείς, δάσκαλοι, καθηγητές, πολιτικοί φορείς. Καιροί ου μενετοί.

Υ.γ Όχι δε θα στεκόμουνα στον ερωτηματικό τόνο του πιτσιρικά που πρωτοστατούσε στα… συνθήματα προκαλώντας μου και κάποια… θυμηδία.(Ελλάδα είσαι μία κ.λ.π-κ.λ.π!)

Ούτε στο μωβ νύχι-δράκουλα, της συμπαθέστατης ομιλήτριας βοηθού του!

Απλά σ’ αυτούς τους δυο θα ήθελα να πρωτοεφαρμόσω το τεστ που είπαμε!