Μια παγωμένη άνοιξη

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 21.02.18 ]

Οι ήρωες των παιδικών μου χρόνων φοράνε λουλουδάτα φορέματα και καμπάνα παντελόνια. Ακούνε ξένη μουσική και συχνάζουν σε γεμάτα αμφιθέατρα. Τους σχολιάζει η γειτονιά για τα μακριά μαλλιά και έχουν τραβήγματα με τον διευθυντή του σχολείου και το τοπικό αστυνομικό τμήμα για τις κακές τους συναναστροφές.

Λέω για τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων. Κάτι θλιβεροί μεσήλικες, που τρέχουν από εκκλησία σε εκκλησία να συγχωρεθούν τα κρίματά τους, εκφωνούν ιερεμιάδες για τον ηθικό ξεπεσμό της νέας γενιάς, κάνουν κομπόδεμα για τα βαθιά γεράματα το ένα πέμπτο του μισθού τους και ψάχνουν σε εθνικά συλλαλητήρια τις πιο βολικές τους κολυμβήθρες.

Κάτι λίγοι μόνο που αντέξαν. Σαν φαντάσματα του παρελθόντος. Λυκίσια αλυχτίσματα μέσα στη νύχτα. Βρωμάνε από μακριά φτηνό αλκοόλ και απέραντη μοναξιά.

Παλιά θα ήμουν πιο απόλυτος, αλλά τώρα πλέον νομίζω ότι τους κατανοώ εν μέρει: είναι αβάσταχτες εκείνες οι ατέλειωτες πρωτομαγιές του '75, σαράντα τόσα χρόνια μετά.