Μια γιορτή που χάθηκε

[ ARTI news / Ελλάδα / 06.01.19 ]

Της Γιώτας Αναγνώστου

Ήταν Χριστούγεννα όταν παράτησαν οι σύντροφοί του το πριόνι. Το δέντρο της ζωής μόλις κρατιόταν από μια φλούδα φτενή. Κι όμως αυτοί, οι άθλιοι, οι κουφιοκέφαλοι, παράτησαν αμέσως τη δουλειά με το που άκουσαν τον ήχο των τριγώνων κι έφτασε στα ρουθούνια τους η μυρωδιά απ’ τα καβουρντισμένα αμύγδαλα των κουραμπιέδων.

    «Σταθείτε» τους φώναζε «μη φεύγετε. Κάθε χρονιά το ίδιο λάθος κάνουμε. Πότε θα μάθουμε επιτέλους; Ελάτε να το ρίξουμε το ριμαδόδεντρο, να δείτε τι γιορτή θα στήσουμε μετά».

    Έτρεχε δώθε κείθε αλαφιασμένος. Άλλον τραβούσε απ’ τ’ αυτί, άλλον απ’ την ουρά. Έναν μάζευε, δέκα του φεύγαν.

    «Βλαμμένοι» αγανάκτησε «τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο. Αντέστε στα τσακίδια και θα το κόψω μόνος μου».

     Κανένας δεν τον άκουγε. Μονάχος του μιλούσε. Σιγά μη χάναν τη γιορτή γι’ αυτόν τον απροσάρμοστο. Είχε φαΐ, είχε κρασί, είχε χορό, φιλήματα και μεθυσμένες σκανταλιές με ή χωρίς αθετημένες υποσχέσεις. Πώς να γυρίσουνε σε όλα αυτά την πλάτη. Αυτή ήταν η φύση τους. Στη φύση ν’ αντιστέκεσαι δεν ωφελεί. Μάλλον θόρυβος γίνεται.

      Πήρε το λοιπόν μονάχος το πριόνι ο στριμμένος, ο απροσάρμοστος καλικάντζαρος. Μα όσο κι αν ρόζιασαν τα χέρια του, όσο κι αν ίδρωσε κι αν κόπιασε, πώς θα μπορούσε να το κάνει μοναχός του, αυτό που ήτανε δουλειά για όλους. Κι ο κακομοίρης έβλεπε το δέντρο σαν να κρατιέται από μια κλωστή. Μια τόση δα κλωστίτσα. Μα μοναχός του δεν μπορούσε να την κόψει. Κατάλαβε την ήττα του, την πιο ακατάλληλη την ώρα, και πήρε τα χαρτιά να γράψει ένα δριμύ κατηγορώ για την προδοσία του κοινού οράματος. Μια τόση δα κλωστίτσα κι αυτός ο άθλιος το έριξε στο γράψιμο και στις καταγγελίες. Στη φύση ν’ αντιστέκεσαι δεν ωφελεί, να μην τα ξαναλέμε. Μέχρι τα Φώτα το ‘χε έτοιμο. Γύρισαν οι άλλοι καλικάντζαροι κακήν κακώς, άλλοι ακόμα μεθυσμένοι απ’ τη γιορτή, άλλοι καψαλισμένοι από την ιερή αγιαστούρα πέσανε για ύπνο, ενώ εκείνος, ο μονόχνοτος, τον λόγο του εκφωνούσε και τους κατακεραύνωνε, ιδίως όσους έμειναν επάνω και κατέλαβαν και θέσεις εξέχουσες.

      Το δέντρο ήταν εκεί εύρωστο και δυνατό όπως πάντα κι είχε ξεκαρδιστεί στα γέλια ως τις ρίζες κι ο απροσάρμοστος καλικάντζαρος έκλαψε πικρά για μια γιορτή που χάθηκε.