Μαρτυρία για το κολαστήριο της Μόριας

[ ARTI news / Ελλάδα / 08.10.19 ]

Κατάληψη Στέγης Προσφύγων/Μεταναστών Νοταρά 26

"Εδώ στην Νοταρά26 είναι η πρώτη φορά που μπορώ να κοιμηθώ ήρεμη. Στο καμπ της Μόριας φοβόμουν συνεχώς μην με βιάσουν, με χώρισαν από τον γιο μου γιατί ήταν ενήλικος και με άφησαν μόνη μου με την ανήλικη κόρη μου."

Μαρτυρία προσφύγισσας στη διάρκεια της συνέλευσης

Δεν το έκρυψε ποτέ η κυβέρνηση ότι στόχος της ήταν να οικοδομήσει ένα σιδηρόφρακτο κράτος που θα στηρίζεται σε γκλοπ, φυλακές και όπλα και θα αφήνει εκτός κοινωνίας όλους/όλες όσοι /όσες χαλάνε το αφήγημα της «λευκής, ελληνικής, χριστιανικής ψυχής». Το ξέραμε, το διαισθανόμασταν αλλά δεν παύει να μας θυμώνει όταν εξελίσσεται μπροστά μας. Με οργή παρακολουθούμε τη ρατσιστική – αυταρχική στρατηγική του κράτους να αρθρώνεται πάνω στα αποκαΐδια της απελπισίας και στο θρήνο της απώλειας.
Ξεκίνησαν εκκενώνοντας καταλήψεις στέγασης προσφύγων με πάνοπλους αστυνομικούς, γάντια και φλας, γιατί το ξεσπίτωμα πρέπει να ενταχθεί στους όρους του θεάματος και να πλαισιωθεί με τη σημειολογία της «μιαρότητας» για να θραφεί ο κοινωνικός εκφασισμός. Απομάκρυναν χωρίς τη θέληση τους πρόσφυγες, προσφύγισσες και παιδιά από τις αυτοδιαχειριζόμενες δομές αλληλεγγύης, στις οποίες είχαν βρει έναν τρόπο να υπάρχουν ισότιμα και ελεύθερα. Τους μετέφεραν από το κέντρο της Αθήνας σε απομακρυσμένους καταυλισμούς για να ξεχειμωνιάσουν σε σκηνές και κοντέινερ, χωρίς να νοιάζονται για την υγεία τους, τις κοινωνικές τους σχέσεις, τα παιδιά που δε θα πάνε σχολείο.
Εκκενώνουν τις καταλήψεις και όχι τη Μόρια. Στο επίγειο κολαστήριο της Λέσβου 13.000 άνθρωποι ζουν σε συνθήκες που καταπίνουν κάθε ελπίδα, τσακίζουν την αξιοπρέπεια και τραυματίζουν διαρκώς άτομα που έχουν υποστεί πολέμους, διώξεις, αυταρχισμό και φτώχεια. Μια τοπογραφία τρόμου είναι η Μόρια. Η πρόσφατη φωτιά που αντιμετωπίστηκε από την Αστυνομία με δακρυγόνα και διάδοση ασύστολων ψεμάτων, ήταν μια εκδοχή της διαρκούς απανθρωποποίησης. Πάνω στους θανάτους που πεντάχρονου παιδιού που σκοτώθηκε σ’ ένα χαρτόκουτο έξω από τη Μόρια, των πέντε παιδιών και δύο γυναικών που πέθαναν σε ναυάγιο έξω από τις Οινούσσες, της Faride Tajik και του νεογέννητου μωρού της που απανθρακώθηκαν στην πρόσφατη πυρκαγιά, κι ακόμη νωρίτερα στους θανάτους 15χρονων στο “safe zone” -που πέρασαν στα ψιλά γράμματα- η κυβέρνηση προαναγγέλλει ένα νομοσχέδιο που ποινικοποιεί την προσφυγιά κι εκδικείται τη δυστυχία. Καταργεί επί της ουσίας την πρόσβαση στο άσυλο, ετοιμάζει κλειστά κέντρα κράτησης – φυλακές, σχεδιάζει μαζικές απελάσεις και πρακτικές «αποτροπής» σε θάλασσα και στεριά που θα πολλαπλασιάσουν τους θανάτους.
Σ’ αυτή την έφοδο της βαρβαρότητας θα μας βρουν απέναντι τους. Υπερασπιζόμαστε τις αυτοοργανωμένες δομές συνύπαρξης προσφυγικού και αλληλέγγυου πληθυσμού ως το μοναδικό εγχείρημα που σπάει στην πράξη τις ιεραρχίες, τον έλεγχο, την καταπίεση και φτιάχνει ένα πρόπλασμα ομορφιάς και αλληλεπίδρασης. Πενθούμε με τα αδέρφια μας, πρόσφυγες και προσφύγισσες, πάνω από τα δολοφονημένα με ευρωπαϊκή και κρατική βούλα σώματα. Αγωνιζόμαστε μαζί τους ενάντια στην περίφραξη της ζωής.
Για εμάς δεν υπάρχουν «σώματα δίχως σημασία» και «ανάξιες ζωές». Υπάρχουν οι φίλοι μας, οι συντρόφισσες μας, οι γείτονες μας, οι αδερφές μας, οι συμμαθητές μας. Υπάρχουν παιδικά χαμόγελα, ενήλικες αγκαλιές, γέλια, δάκρυα, μαγειρέματα, χοροί και η υπόσχεση που δοκιμάζουμε καθημερινά ότι μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς, χωρίς σύνορα και αφεντικά. Αυτό τον αγώνα ενάντια στις φασιστικές, ρατσιστικές, αυταρχικές, σεξιστικές, ομοφοβικές πολιτικές θα τον πάμε μέχρι τέλους. Και θα νικήσουμε!
Ανοιχτά σύνορα- ελεύθερη μετακίνηση για όλες και όλους!
Nομιμοποίηση ιθαγένεια άσυλο σε όποιον/α το επιθυμεί.
Ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Ενάντια στα κέντρα κράτησης.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΝΟΤΑΡΑ 26

Αθήνα, Οκτώβρης 2019

«ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»