Μακρονήσι: Ποτέ ξανά φασισμός

[ Γιάννα Κουκά / Ελλάδα / 02.08.18 ]

Είχε λόγο. Στη Βουλή είχε λόγο. Από το βήμα της Βουλής, είχε λόγο. Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς, με αφορμή την τροπολογία για την κατεδάφιση των αυθαιρέτων στην Μακρόνησο είχε λόγο κι είπε, έτσι είπε: «Κάτω τα χέρια από την Μακρόνησο. Η Μακρόνησος θα χρειαστεί. Στην Μακρόνησο να μην γκρεμιστεί τίποτα κι ό,τι είναι να γκρεμιστεί, θα γκρεμιστεί με κοινωνική εργασία». Είχε λόγο. Έναν φασιστικό λόγο, όπως πάντα αυτός είναι, όπως πάντα έχει αυτός. Απειλητικός. Μίλησε για τον τόπο εξορίας. Το Μακρονήσι. Τον τόπο που ο Νίκος Γιαννόπουλος, εξόριστος εκεί, περιέγραψε στις επιστολές του. Στις επιστολές του που ‘λεγε πως κόλαση είναι, πως στη ΣΦΑ τον έκλεισαν, στις στρατιωτικές φυλακές, επειδή δεν υπέγραψε, στην απομόνωση τον έβαλαν, μέσα στο σύρμα, με τους πολιτικούς κρατούμενους κι είναι φοβερό έγραψε, φοβερό ν’ ακούς τις κραυγές των άλλων.

Μίλησε για το Μακρονήσι. Τον τόπο που ο Γιάννης  Ρίτσος ήταν, ο ποιητής ήταν κι ο Μάνος Κατράκης ήταν, ο ηθοποιός. Εκεί, που οι δυο τους μοιράστηκαν τον ίδιο κλωβό, τις ίδιες σκηνές. Εκεί που βασανίστηκαν. Εκεί που ο ποιητής τα ποιήματά του έγραψε και σαν ερχόταν η ώρα, φοβήθηκε πως θα τα βρουν και θα τα σκίσουν. Εκεί που ο Κατράκης μαζί με τον εξόριστο Γιολάση, τα έβαλαν σε κουβά, τα ποιήματα έβαλαν σε κουβά, τα σκέπασαν με πανί κι είπαν πως πάνε να μαζέψουν χόρτα. Για να τα σώσουν. Εκεί,  που λάκκο έσκαψαν, σε μπουκάλια τα έβαλαν κι ο  Κατράκης, σαν για Άη-Στράτη ξεκίνησε, τα ξέθαψε και μαζί του τα πήρε.

Μίλησε για τον τόπο βασανιστηρίων, εκεί που ο Νίκος Γιαννόπουλος έγραψε:

"Μερικές φορές, τα χέρια μου τρέμουν. Οι σκέψεις, οι περισσότερες φεύγουν και μένω μόνος. Σε 'μας εδώ, έπρεπε να λείπει ο συναισθηματισμός. Σαν βγω απ' αυτό το κολαστήριο, θα μπορώ να γράφω για την ανθρώπινη αδυναμία. Για το μεγαλείο αυτής της αδυναμίας. Να φοβάσαι πολύ κι όμως ν' αντιστέκεσαι!"

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!

Κι ας φοβάσαι πολύ. Ν’ αντιστέκεσαι!

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!