Λίγο αέρα ακόμη

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 30.11.19 ]

Όταν ήρθαν με προτεταμένες ξιφολόγχες και υψωμένους υποκόπανους για να τους πάρουν, δεν ξέχασε το παλιό του χούι. Λέω γι’ αυτό που συνέχεια επαναλάμβανε στα βουνά της Αλβανίας κάθε φορά που σηκωνόταν από το χιόνι, έπαιρνε στο χέρι το όπλο και έτρεχε ίσια καταπάνω στον εχθρό. Και παρότι δεν κατάφερε να σώσει τη ζωή του, είχαν  να λένε μετά οι νοσοκόμοι, οι γιατροί και οι λοιποί ασθενείς ότι σείστηκε ολόκληρο το Σωτηρία από την κραυγή «ΑΕΡΑ» που φώναξε τη στιγμή που σηκωνόταν από το κρεβάτι, έπαιρνε στο χέρι το τεχνητό του μέλος και σερνόταν με τα γόνατα καταπάνω στους ταγματασφαλίτες.  Ήταν τρεις τα χαράματα της 30ης του Νοέμβρη του 1943 όταν τον εκτέλεσαν μαζί με τους άλλους 282 ανάπηρους του αλβανικού μετώπου. Για να μη συνεχίσουν, λέει, την αντεθνική τους δράση.