Κόφτη στον κόφτη

[ Ευάγγελος Αυδίκος / Ελλάδα / 14.06.16 ]

   Με προβλημάτισε, με θετικό τρόπο, η συζήτηση που είχα με φίλους που κινούνται στον χώρο του θεάματος. Κάτι κινείται, μου είπαν. Αναθάρρησαν και μας καλούν σε γάμους, πρόσθεσαν. Περάσαμε μαύρες μέρες τα προηγούμενα χρόνια.

Παράλληλα, όμως, μ’ αυτή τη συζήτηση διάβασα πως υστερούν τα έσοδα από τον φόρο στα τσιγάρα. Και ότι αυξήθηκε η κατανάλωση λαθραίου καπνού.

     Ειδήσεις που γρονθοκοπάει η μια την άλλη. Που σε κάνουν να χαίρεσαι από τη μια. Κι εκεί που τεντώνεις το κορμί σου και λες πού θα πάει δεν θα μας βάλουν κάτω, έρχεται η σφαλιάρα που σε κάνει να μαζευτείς και να νιώσεις ένα ρίγος στη σπονδυλική σου στήλη. Είναι κι αυτός ο ‘κόφτης’ που μπορεί να γίνει εφιάλτης.

    Όμως, όχι δεν θα κάνω τα χατίρια του ‘κόφτη’. Θα τον αφήσω στην άκρη. Θα μοιραστώ την αισιόδοξη πλευρά, όχι με χαζοχαρούμενο τρόπο. Έχουμε όλοι ανάγκη να πατήσουμε κάπου, να αντλήσουμε αισιοδοξία και ελπίδα.

    Ευτυχώς, σκέφτομαι, που έχουμε και τη μουσική. Τα γλέντια. Τους γάμους και τα πανηγύρια. Χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους να αντιστέκονται χορεύοντας. Ο χορός είναι ψυχωφελής. Απελευθερώνει αισθήματα θετικά. Δίνει ώθηση στην κίνηση. Στη συνάντηση των ανθρώπων. Στη συλλογικότητα. Στις κοινές εμπειρίες. Καταπολεμάει τη μοναξιά. Τη θλίψη. Την απογοήτευση.

      Κι όλα αυτά τα χρωστάμε στους μουσικούς που παίρνουν τον καημό και τον κεντάνε με ελπίδα και αισιοδοξία. Γύρω από τις κομπανίες στα πανηγύρια και στους γάμους υφαίνεται η συνύπαρξη των ανθρώπων και η κατάφαση στη ζωή. Στη συνέχειά της.

    Περνάμε δύσκολα. Αναμφισβήτητα. Οι νέοι στροβιλίζονται από την ανεργία. Μπορώ να παραθέσω κι άλλα πολλά. Είναι γνωστά σ’ όλους. Πρωτίστως, τα βιώνουμε.

    Φαίνεται, όμως, πως ψάχνουμε όλοι μας ένα φως. Να ξεφύγουμε. Να μαζέψουμε δυνάμεις. Να ανατάξουμε το κουράγιο. Να’ ναι καλά οι μουσικοί και τα γλέντια που προσφέρουν αυτή τη δυνατότητα.