Κάτι σαν τρίαινα

[ Δημήτρης Χριστόπουλος / Ελλάδα / 27.08.18 ]

 στον Παναγιώτη Χ.

 Απόψε είπα θα γράψω ένα διήγημα μέσα σ’ ένα άλλο διήγημα για μια Γερμανίδα θεά που κάποτε πήρε τα μυαλά του φίλου μου. Στη δική μου οθόνη βλέπω να αχνοφαίνεται μια απόμακρη σκηνή: μια μοναχική παραλία και μια γυναίκα που βγαίνει από τη θάλασσα και ξαπλώνει μπρούμυτα στην πετσέτα της. Μια γυναίκα που κοιτάζει σαν να περιμένει κάτι, ίσως μια έκκληση για το αντηλιακό που επειγόντως θέλει στην πλάτη της να απλώσει. Κι εκεί στην εναγώνια και απόλυτη μοναξιά της, ο φίλος μου, μικρό παιδί ακόμα, βγάζει τα μπρατσάκια που φορά, παίρνει τα κουβαδάκια και τα φτυαράκια του και σπεύδει την ξανθιά –από άμμο και νερό πλασμένη- Αφροδίτη στο μυαλό και στη σάρκα του με σπασμούς και ωδίνες να ανα(συ)στήσει. Τα κατάφερα, τα κατάφερα! θριαμβολογεί για τις γλυπτικές του δεξιότητες, ενώ η μαμά του μ’ ένα πιρούνι σαν τρίαινα του Ποσειδώνα τον κυνηγά στην παραλία, το ντολμαδάκι μέσα στο στόμα του να κλείσει.