Ιδιωτικές αποδημίες

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 15.05.18 ]

Κάποτε υπήρξε ολοζώντανος και αυτός, αλλά στα πολύ νεανικά του. Οπότε η καθεμέρα του ήταν μια καινούρια ποίηση από πρόσωπα, αγγίγματα, ακροβασίες και φωνές. Τον πήραν μετά από κάτω τα τρεξίματα για τη δουλειά, οι βολικές συμβάσεις, τα σωσίβια της κοιλίτσας κι οι δόσεις του δανείου. Σαν να βιάστηκε κι ο ίδιος να γεράσει πιο πριν από την ώρα του. Τώρα η μία και μόνη ποιητική του δραστηριότητα είναι όταν κοντοστέκεται μπροστά στις κολώνες της ΔΕΗ. Με την μόνιμη έγνοια μην τύχει και δει τον εαυτό του στα αγγελτήρια των σαράντα, των εξάμηνων ή του ενός χρόνου.