Θέλω...

[ ARTI news / Ελλάδα / 31.12.18 ]

Της Γιώτας Αναγνώστου

Θέλω. Τέσσερα αναθεματισμένα γράμματα. Λέξη τρισκατάρατη. Ούτε θυμάται ποιος του την έμαθε, πότε την πρωτοψέλλισε. Μα από την πρώτη εκείνη φορά θαρρείς και κόλλησε στα χείλη. Άλλη δεν έβγαινε.

 Στην αρχή ήθελε γλειφιτζούρι. Μετά αυτοκινητάκια. Αργότερα ποδήλατο. Το τελευταίο κινητό. Ρούχα φιρμάτα. Βαρβάτο χαρτζιλίκι. Γαμάτη γκόμενα. Σπουδές για τα χαρτιά. Αυτοκίνητο. Χλιδάτο γραφείο. Την κόρη του λεφτά, μεγάλη προίκα. Βίλα στα προάστια. Γκαρσονιέρα για τις ξεπέτες. Ένα παιδί ή και δύο (μη μείνει το είδος δίχως διαιώνιση). Δεύτερο αυτοκίνητο. Εξοχικό. Ταξίδια,  πούρα, σαμπάνιες. Μεγαλεία, καταξίωση. Ενασχόληση με τα κοινά, business.

Κάθε δική του πρόταση  μ’ αυτή την ίδια λέξη ξεκινούσε.

ΘΕΛΩ, έλεγε κι άρπαζε αυτό που ήθελε. (Της coca-cola ο Άι-Βασίλης κάνει θαύματα).

 Τώρα δεν θέλει τίποτα πια. Μόνο να πάψει το σκουλήκι που τον τρώει να μονολογεί πως ο πρώτος-πρώτος πρόγονός του ήταν ένα αστέρι.