Η «σοβαρή Χρυσή Αυγή» είναι εδώ...

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 20.09.19 ]

«… ΜΕ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΙ ότι υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι ο κάθε μετανάστης, πρόσφυγας ή πλανόδιος έχει δικαίωμα να επιλέξει το σπίτι της αρεσκείας του και να στήσει το τσαντίρι της αρεσκείας του στις συνθήκες της αρεσκείας του.», γράφει σε σημερινό του άρθρο ο Γ. Πρετεντέρης(ΝΕΑ), ασκώντας κριτική στους «καταληψίες», αλλά προπάντων στους υποστηρικτές τους. Λέει λοιπόν ο… ευαίσθητος αυτός άνθρωπος, που θέλει και επικαλείται το μη «χαμόγελο του γείτονα», ότι "υπάρχουν κάποιοι", εμείς, δηλαδή, που θεωρούμε ότι κάθε «πρόσφυγας ή πλανόδιος έχει δικαίωμα να επιλέξει το σπίτι της αρεσκείας του…»! Τι περιγράφει η εικόνα αυτή; Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι άνεργοι, οι άστεγοι φεύγουν από τη Συρία επειδή έτσι τους αρέσει, θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο κάνοντας... εχτρίμ σπορ διάπλου, επειδή αυτό τους... ανεβάζει την αδρεναλίνη, σταυλίζονται στη Μόρια και στα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης από... διαστροφική ηδονή, έρχονται στην Αθήνα και κάνουν... βόλτα με τα παιδάκια τους και καθώς περπατούν ευτυχισμένοι, τα μικρά βλέπουν κάποιο σπίτι που τα εντυπωσιάζει, μπαίνουν μέσα και κατσικώνονται, σκορπώντας θλίψη στους αγέλαστους έκτοτε γείτονες του Πρετεντέρη!

Ναι, οι πρόσφυγες από τη Συρία και το Αφγανιστάν είδαν το άδειο και σε συνθήκες ερείπωσης κτίριο του πρώην 2ου Γυμνασίου στην Αχαρνών, θαύμασαν την αρχιτεκτονική του, πληροφορήθηκαν ότι μπορεί να είναι και του Τσίλερ, συγκινήθηκαν εκ βαθέων όταν είδαν δίπλα την τεράστια χρυσή πόρτα της Μεγάλης Μασονικής Στοάς και είπαν εδώ θα στήσουμε το… τσαντίρι μας. Είναι αλήθεια ότι έκτοτε το χαμόγελο των μασόνων-γειτόνων χάθηκε…

Αλλά μη νομίζετε, ο κ. Πρετεντέρης είναι ευαίσθητος. Ακριβώς όπως ένας εραστής των τεχνών που ετοιμάζεται να γίνει πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής. «ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΓΟΥ να την καταλάβω.», λέει. Αρκεί η απελπισία αυτή να μη βρίσκει στέγη και αγκαλιά, αρκεί, δηλαδή, να εγκλείεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας, της Κορίνθου, της Μόριας. Γιατί πρέπει ο «γείτονας» να χαμογελάσει. Όχι ο πρόσφυγας, ο γείτονας! Ο δικός μας. Όχι ο ξένος, όχι ο άλλος, ούτε ο διαφορετικός, μήτε ο πλανόδιος. Αλλά αν αυτό δεν είναι ξενοφοβία, αν δεν είναι ρατσισμός, τότε τι είναι;

Αυτοί οι «πολιτισμένοι κύριοι» θυμίζουν τους ναζί που βασάνιζαν Εβραίους και Τσιγγάνους κι ύστερα διάβαζαν Γκαίτε, άκουγαν Βάγκνερ ή χάιδευαν τρυφερά τα παιδιά τους. Υποκρισία; Όχι. Το θέμα είναι ιδεολογικό και ιδεοληπτικό. Απλώς οι «άλλοι» είναι κατώτερα πλάσματα, είναι res, είναι «γυμνοί»(naked) από κάθε δικαίωμα, πολιτικό και ατομικό. Αλλά δεν τα βάζει, κυρίως, με τους μετανάστες και τους καταληψίες ο Πρετεντέρης. Αυτοί δεν αξίζουν. Με τους αλληλέγγυους τα βάζει, με τους «στεγασμένους». «Την ασυνειδησία των στεγασμένων δεν μπορώ να συμμεριστώ…», γράφει. Είμαστε ασυνείδητοι, λοιπόν, επειδή αντιμετωπίζουμε αυτούς τους κατατρεγμένους ανθρώπου με όρους ανθρωπιάς, επειδή θεωρούμε ότι έχουν δικαίωμα στη στέγη, στην τροφή, στην εκπαίδευση, στη ζωή, στο χαμόγελο! Γιατί και αυτοί είναι γείτονές μας.

Προπάντων, όμως, γιατί κι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την κατάστασή τους. Γιατί δεν ξεσπιτώθηκαν, δεν ξεριζώθηκαν επειδή έτσι τους «άρεσε», αλλά επειδή αναγκάστηκαν. Τους υποχρέωσε ο πόλεμος των δυτικών που κερδοσκοπούν σκορπώντας βόμβες και θάνατο στον τόπο τους.

Και είμαστε υπεύθυνοι γιατί ένα «ξεροκόμματο» από αυτή την κερδοσκοπία δίνεται και σε μας. Έτσι ώστε να έχουμε το στόμα μπουκωμένο και βουλωμένο, ώστε να μη μιλάμε για τη δυστυχία στη Συρία, στην Αφρική, στο Αφγανιστάν, να μην βλέπουμε το έγκλημα που συντελείται  στην Υεμένη.  

Αλλά αυτά συμβαίνουν «μακριά» και ο γείτονας του Πρετεντέρη δεν έχει βρει ακόμα το… χαμόγελό του. 

Τελικά, η Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου μπορεί να μην υπάρχει πια, αλλά οι ιδέες και τα επιχειρήματά της έχουν ενοφθαλμιστεί στον βασικό κορμό της δεξιάς,  στη ΝΔ… Η «σοβαρή Χρυσή Αυγή» είναι εδώ… Γι’ αυτό ο αντιφασιστικός και ο αντιρατσιστικός αγώνας θα είναι πιο σύνθετος, πιο απαιτητικός…

Θα το ξαναπούμε: Για μας, τους «στεγασμένους-αλληλέγγυους», «ξένοι» είμαστε όλοι μας. Το ξένο μας κατοικεί, είναι η κρυμμένη πλευρά της ταυτότητάς μας, ο τόπος όπου ερημώνεται η κατοικία μας, ο χρόνος όπου ναυαγεί η συμπάθεια. Εμείς αντιμετωπίζουμε την ξενότητα σαν ένα ταξίδι στην ξενότητα του άλλου και του αποξενωμένου εαυτού μας. Γιατί το ξένο είναι μέσα μας, είναι ο άλλος μας εαυτός. Γιατί όλοι είμαστε ξένοι. Κι αν είμαστε κι εμείς ξένοι, αν δούμε και υπ’ αυτή την οπτική τον εαυτό μας, τότε δεν θα υπάρχουν ξένοι.