Η «νυφούλα»

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 11.01.19 ]

Τον χαρακτήρισε «νυφούλα». Και το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι τον μήνυσε για «ομοερωτοφοβικό σχόλιο», σημειώνοντας πως αποτελεί «ενέργεια που μπορεί να προκαλέσει διάκριση ή/και μίσος κατά προσώπου, που προσδιορίζεται με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό του, με την επιβαρυντική συνθήκη της τέλεσής της από δημόσιο λειτουργό κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτόν καθηκόντων». Μπράβο στο Παρατηρητήριο. Αλλά αρκεί η μήνυση, όταν η γλώσσα της ομοφοβίας, του ρατσισμού και του φασισμού κυριαρχεί παντού; Όταν αναπαράγεται καθημερινά, κάθε στιγμή;

Το έχουμε ξαναπεί: Οι λέξεις δεν είναι κενές περιεχομένου. Είναι και φορείς ιδεών. Οι λέξεις ή οι φράσεις που χρησιμοποιεί κάποιος ανταποκρίνονται σ’ έναν ορισμένο τρόπο θέασης του κόσμου, δηλαδή σε μία ιδεολογία. Μάλιστα, με τη μεταφορική τους διάσταση ως τελεστές γοητείας, οι λέξεις κινητοποιούν. Συνεπώς, η γλώσσα με την οποία επικοινωνούμε, αγαπιόμαστε, ερωτευόμαστε, απελπιζόμαστε, ελπίζουμε, λυπόμαστε, χαιρόμαστε, αγωνιζόμαστε, πολιτευόμαστε, γενικώς ζούμε, καθρεφτίζει και τον τρόπο που σκεφτόμαστε, εντάσσοντας το γοητευτικό παιχνίδι με τις λέξεις, τη γλώσσα και τις ιδέες τόσο στη λογική του παιχνιδιού της γητειάς όσο και στη λογική της κινητοποίησης.

Τώρα προσέχω ότι παραβλέπω μία πλευρά της ανθρωπότητας και της γλώσσας. Δεν θέλω να δω τον άνθρωπο που μισεί, τον άνθρωπο που δεν έχει άλλο τρόπο να μιλάει παρά μόνο ξερνώντας μίσος. Δεν βλέπω ότι και η «βρωμιά» έχει τη «γοητεία» της. Δηλαδή κινητοποιεί. Ο Καμμένος γνωρίζει το κοινό του. Γνωρίζει ότι απευθύνεται σε ό,τι πιο σάπιο, πιο βρωμερό, πιο πρωτόγονο. Στο πρόσωπό του τα ανθρωποειδή βλέπουν τον σαμάνο που θα τους οδηγήσει σ’ ένα πεδίο αντιπαράθεσης όπου θα προτάξουν τα δικά τους συγκριτικά πλεονεκτήματα, τη σάπια γλώσσα, τη φυσική δύναμη και τη βία. Εκεί γεννιέται ο φασισμός. Γι’ αυτό εκεί η εκφορά της λέξης «νυφούλα» είναι γεμάτη «ομοερωτοφοβική» βρώμα.

Και η αντίθεση. Η άλλη πλευρά. Αυτή που αγαπά, που ερωτεύεται, που πονά και συμπονά, που αναπτύσσει μια νέα ευαισθησία, που τουφεκίζεται γι’ αυτή: «Τώρα νυφούλα μου χρυσή…», ο Γκάτσος και ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, ο «ματωμένος γάμος».

Το μίσος και ο έρωτας. Διαλέξτε τον κόσμο που θέλετε.