Η μεζούρα

[ Γεωργία Σαδανά / Ελλάδα / 06.05.18 ]


Η παγκοσμιοποίηση μετέβαλε δραματικά τα δεδομένα για το γυναικείο πληθυσμό. Η αναζήτηση ενδύματος στα μαγαζιά με χώρα προέλευσης την Άπω Ανατολή βυθίζει τις καταναλώτριες σε βαθιά κατάθλιψη.
 Τα μεγέθη συρρικνώνονται, τα νούμερα στις ετικέτες πολλαπλασιάζονται, μήπως και στο τέλος κάπως κάποια τελικά να χωρέσει...
Οι εποχές, που οι μοδίστρες έκαναν αλλεπάλληλες  πρόβες, για να πετύχουν το φόρεμα στην αυξομειούμενη σιλουέτα, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.
Στα αλήθεια, οι μεζούρες βόλευαν. Λίγο μάζεμα δεξιά, ένα δάχτυλο κόντεμα, μισό δάχτυλο στένεμα, κέρδιζε ύφασμα και λεφτά παραπανίσια η μοδίστρα, βολευόταν και η λαίμαργη πωλήτρια. 
Όλοι κερδισμένοι. Και σε χρήμα και σε εντυπώσεις. 
Παρά την σύγχρονη, μαζική τάση  για έτοιμα ενδύματα- προϊόντα  πολυεθνικών ομίλων, οι μεζούρες ξαναήρθαν στην επιφάνεια.
Όχι για τα γυναικεία σώματα, αλλά για να κόψουν και να ράψουν το κοινωνικό κράτος. Ένα κοινωνικό κράτος, που φαντάζει "πλαδαρό" μέσα από τις διόπτρες του νεοφιλελευθερισμού. Με "πλεονάζοντες" γιατρούς, με "λιγότερο κόστος", άρα και λιγότερους ανθρώπους για την ΕΡΤ και πόσους άλλους ακόμη.
Ένα κοινωνικό κράτος σαν φόρεμα, που δεν χρειάζεται να ικανοποιεί την αισθητική, αρκεί να αρέσει μόνο στον άντρα αφέντη. 
Εκείνον δηλαδή, που αντιλαμβανόμενος τη γυναίκα του   ως  αντικείμενο, δικαιούται να τη διαφεντεύει, επειδή του ανήκει. 
Θεωρώντας ότι μπορεί να υπαγορεύει με τη μεζούρα τι "λίπος" πλεονάζει, μέχρι να τη φέρνει στα μέτρα του. Και αν τελικά δεν του κάνει, με ευκολία την παρατά.
"Κάθε γυναίκα ανήκει στον εαυτό της". Αν δεν ήταν σλόγκαν σε διαφήμιση γυναικείου αρώματος, θα ήταν μια ευκαιρία να θυμηθεί κανείς ότι ο φεμινισμός και το κοινωνικό κράτος είναι αδιαπραγμάτευτες, συλλογικές, κοινωνικές κατακτήσεις. 
Πλεονάζουν μόνο οι μεζούρες και μαζί με αυτές, όσοι δεν έχουν καταλάβει ότι πέρασαν ήδη περισσότεροι από πέντε αιώνες από τον Μεσαίωνα και τον αυταρχισμό.