Η Μάνα για το Γιο της...

[ ARTI news / / 15.09.19 ]

«Εγώ τον γέννησα στα 18. Μαζί μεγαλώσαμε. Αλλά τώρα έμεινα πίσω μόνη. Τον φίλησα το προηγούμενο απόγευμα, τον χαιρέτισα και είπαμε ότι θα πιούμε το πρωί τον καφέ μας στο μπαλκόνι. Και Δολοφόνε, εγώ κάθε πρωί φτιάχνω δυο φλιτζάνια ξέρεις. Και πίνουμε τον καφέ μας, γελάμε και λέμε τα νέα μας. Εγώ και ό,τι μου άφησες πίσω. Εγώ και μια φωτογραφία του γιου μου...».
.......................................................................
«φέρνω τον Παύλο στο μυαλό μου, ξέρω πως τους αντιμετώπισε. Ήταν πολύ γαλήνιος, πολύ όμορφος και γελαστός. Έφυγε ήρεμα. Αν υπάρχει άνθρωπος σήμερα που λέει ότι δεν ξέρει τι έγινε, είναι γιατί θέλει να μην ξέρει. Ο ίδιος ο Παύλος τους υπέδειξε τον δολοφόνο».

«Ήταν παλικάρι. Όταν φύγει ένα παιδί σου δεν μπορείς να γίνεις ξανά όπως ήσουν. Νιώθω περήφανη για το παιδί μου αλλά... να γίνεις σύμβολο εν καιρώ ειρήνης, τι έφταιξε και έπρεπε να χάσω εγώ το παιδί μου; Η απουσία του είναι πολύ πιο ψυχοφθόρα και πιο έντονη κάθε μέρα που περνάει. Πιο πολύ μου λείπει από τον Παύλο το "μάνα"»