Η επίλυση του μακεδονικού θυμίζει τι σημαίνει ακροδεξιά

[ ARti news / Ελλάδα / 13.06.18 ]

Του Αδάμ Γιαννίκου

Η μοναδική αξία τέτοιων πρωτοσέλιδων είναι ότι βοηθούν τη μνήμη που η υπερδεκαετής κυριαρχία του απολιτικ κέντρου, πρώτα στη σημιτική της εκδοχή και αργότερα στην νεοσυντηρητική συναίνεση, εξουθένωσε με υποσχέσεις για ευημερία.

Η ενοχική στάση της Αριστεράς και η αποδιοργάνωση της ετερόκλητης βάσης της μετά την ήττα του 2015 αποχαλίνωσε την ακροκεντρώα ρητορική στον δημόσιο λόγο. Οι καλύτερες φωνές του χώρου αυτού εντάχθηκαν πλήρως στο καθυστερημένο σχήμα των ίσων αποστάσεων. Πλησιάζοντας στην καμπή της λήξης του προγράμματος στήριξης είναι καιρός να τελειώνει κανείς με τους νοητικούς ακροβατισμούς της υπεραστικής διανόησης.

Το διαχρονικό πρόβλημα αταξίας και βίας στη χώρα είναι σύμφυτο με την ακροδεξιά νοοτροπία και πρακτική. Αυτή, αν και ποτέ δεν υπήρξε γενεαλογημένη στην εγχώρια εθνική και τοπική ιστορία, εντούτοις καλλιεργήθηκε και επιβλήθηκε συστηματικά ως ανάγκη του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, για να πειθαρχήσει και τιθασεύσει τις μάζες ελλείψει οργανωτικής και ταυτοτικής επάρκειας.

Στην πραγματικότητα, το μακεδονικό είναι το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο αυτής της ακροδεξιάς μηχανικής, που όπως ήταν αναμενόμενο έχει καθηλωθεί στον 20ο αιώνα και ούτε καν στο δεύτερο μισό του. Η γραφικότητα τέτοιων καλεσμάτων ερμηνεύει την παρωχημένη αισθητική αντίληψη της συστημικής ακροδεξιάς. Όμως, δείχνει κιόλας ότι η τελευταία είναι βαθιά ριζωμένη στην νεοελληνική κοινωνία. Και αντιλαμβάνεται κανείς ότι, δυστυχώς, η εγχώρια Δεξιά δεν είναι διατεθειμένη να ξεριζώσει αυτόν τον μηχανισμό, τον μοναδικό στ' αλήθεια επιτυχώς δοκιμασμένο μηχανισμό κοινωνικής αναπαραγωγής της, μηχανισμό στον οποίο καταφεύγει η σημερινή ηγεσία της ΝΔ, προκειμένου να αποκαταστήσει τη μεταπολεμική, φυσική ροή των πραγμάτων.

Σε επίπεδο συμβολισμών, το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» συμπύκνωσε ευφυώς την κατάσταση αυτή και σε εποχές όπου το διακύβευμα για την κοινωνική διάσταση της πολιτικής ήταν υπαρκτό. Όμως, δεν φτάνει. Γιατί, πολλές φορές ο λαός είναι η Δεξιά και η ταυτολογία καθιστά πλήρως αδιέξοδες τις λαϊκές αναφορές.

Ως προς τούτο, το μεγαλύτερο πρόβλημα της πολιτικής στην Ελλάδα εξακολουθεί να παραμένει η απουσία της παιδευτικής της διάστασης. Είναι η διάσταση αυτή η συνισταμένη αφενός της ανικανότητας διαχείρισης που διατρέχει οριζόντια το πολιτικό φάσμα και αφετέρου της ακροδεξιάς μηχανικής που οργανώνει την κυριαρχία στο ίδιο φάσμα.

Επομένως, η επίλυση του μακεδονικού ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας όχι μόνο για την Αριστερά στη διαχειριστική της ωρίμανση, αλλά και για την ίδια την αστική τάξη της χώρας –στην ταυτοτική της εξιλέωση να περάσει στον 21ο αιώνα.

Όχι πως σ' αυτόν τον αιώνα δεν θα επιχειρηθεί η σύσταση ενός νέου αφηγήματος τιθάσευσης και πειθάρχησης (βλ. μνημόνιο), αν μη τι άλλο, όμως, δεν έχει κανένα μέλλον στον ελλαδικό χώρο των δεδομένων παραγωγικών δυνατοτήτων η οποιαδήποτε μορφή πολιτικοοικονομικής οργάνωσης που συσσωρεύει τις ταυτοτικές και οργανωτικές ματαιώσεις της αστικής τάξης σε διάστημα ενός και πλέον αιώνα.

Αυτά ως πρόχειρες σκέψεις, για το μακελειό στο μυαλό των πεφωτισμένων που ακόμα περνούν Διαφωτισμό.

Πηγή: FB